Makalenin görüntülü analizi için linki tıklayınız: (Birazdan yüklenecektir)

Önceki yazımızda, düşünme sistematiğimizin giriş kapısı olan Sadr (göğüs) katmanını ve buranın emniyet müdürü olan Nühâ’yı (Sakındıran Akıl) tanımıştık. Nühâ’nın görevi, zihne gelen verileri süzmek, zararlı olanları kapıdan çevirmekti. Ancak Tekemmül yolculuğunda sadece "kötüyü içeri almamak" yetmez; içerideki cevheri, yani Fuad’ı (Gönül Gözü/Yanma Odası) ateşlemek ve Basiret nurunu ortaya çıkarmak gerekir.

Peki bu ateşleme nasıl yapılır? Sıradan bir düşünce (akletme) ile bu derinliğe inilebilir mi? İşte burada, İslam tarihinin en köklü disiplinlerinden biri olan Tasavvuf ve onun metodolojisi devreye girer. Konunun teknik detaylarına girmeden önce, günümüz insanının zihninde bazen yanlış konumlandırılan bu müesseselerin fonksiyonunu doğru tanımlamak gerekir.

İslam’ın "Uygulamalı Bilimler" Fakültesi: Tasavvuf

İslam dini sadece teorik bir bilgi yığını (malumat) değil, aynı zamanda bir "oluş" ve "davranış" eğitimidir. Bir Tıp Fakültesi düşünün; amfilerde verilen dersler (teori), öğrenciyi "doktor" yapmaya yetmez. Mutlaka laboratuvara girmesi, staj yapması, usta bir cerrahın yanında neşter tutmayı öğrenmesi gerekir. İşte İslam’ın "Şeriat" kısmı o amfideki teorik ve hayati dersler ise; "Tasavvuf" kısmı laboratuvarlarda yapılan uygulamalı eğitimdir.

Tarih boyunca kurulan Tarikatlar (Ekoller), aslında birer "Manevi İhtisas Hastanesi" veya "Ruhsal Mühendislik Akademisi" gibi çalışmışlardır. Bu ekollerin amacı; insanı "Biliyorum" (İlme'l-Yakin) seviyesinden alıp, "Görüyorum/Yaşıyorum" (Ayne'l-Yakin ve Hakka'l-Yakin) seviyesine çıkarmaktır.

Fakültenin Ön Şartı: Tezkiye (Sterilizasyon ve Kalibrasyon)

Mühendislikte veya tıpta, kirli bir kapta deney yapılmaz; ayarı bozuk bir cihazla doğru ölçüm alınamaz. Maneviyat fakültesinin de ilk kuralı, kalbin "Tezkiye" edilmesidir. Bu gereklilik, keyfi bir kural değil, bizzat "Fakülte Dekanlığı" (Kur'an ve Sünnet) tarafından konulmuş bir şarttır:

1. Önce Temizlik, Sonra Bilgi: Bakara Suresi 151. ayette sıralama şöyledir: "Size ayetlerimizi okuyan, sizi tezkiye eden (temizleyen), size Kitab’ı ve hikmeti öğreten... bir Resul gönderdik.". Dikkat buyurunuz; "Kitap ve Hikmet" yüklenmeden önce "Tezkiye" (Arınma) şart koşulmuştur. Kirli bir hard diske, temiz bir yazılım kurulamaz.

2. Mezuniyet Şartı: Şems Suresi 9. ayet, kurtuluşun reçetesini net verir: "Nefsini (günahlardan) tertemiz yapan (ze-k-kâ-hâ), muhakkak kurtulmuştur.".

3. Sistemin İşlemcisi: Hadis-i Şerif'te "Dikkat edin! Vücutta bir et parçası vardır. O düzelirse (salah) bütün vücut düzelir... O, kalptir." (Buhari, İman 39) buyurulmuştur. Kalp, sistemin işlemcisidir (CPU). Eğer işlemci aşırı ısınmış veya virüs (günah) kapmışsa, sistem çöker.

Şimdi, bu laboratuvarda uygulanan ve özellikle Nakşibendi ekolünde "11 Esas" (Usul-i Aşere) olarak formüle edilen prensiplerin, aslında evrenin fizik yasalarıyla (Sünnetullah) nasıl örtüştüğünü ve Fuad radarını nasıl çalıştırdığını inceleyelim.

1. Gözlemci Etkisi ve "Vukûf-i Kalbî": Olasılıkları Gerçeğe Dönüştürmek

Kuantum fiziğinin en sarsıcı deneyi olan Çift Yarık Deneyi ve Kopenhag Yorumu, bize şunu gösterir: Bir elektrona (veya olaya) bakmadığınız sürece o bir "olasılık bulutu"dur (dalga fonksiyonudur). Ancak bir gözlemci ona "baktığında", dalga çöker ve parçacık (gerçeklik) haline gelir. Kuantum fizikçileri, bakmayı (nazarı) "yaratılmanın tetikçisi” olarak görürler.

Tasavvuftaki Vukûf-i Kalbî (Kalbe yönelmek/Kalbi gözetlemek), bu kuantum yasasının manevi uygulamasıdır. İnsan kalbi, başıboş bırakıldığında binlerce endişe ve hayalin (havatır) uçuştuğu bir olasılık bulutudur. Nühâ (gözlemci), dikkati (nazarı) kalbin üzerine sabitlediğinde; oradaki kaotik düşünce bulutunu çökertir. Gözlemci, kalbine bakarak oradaki "Hakk'ın tecellisini" bir olasılık olmaktan çıkarıp, somut bir "Basiret" (Görüş) haline dönüştürür. Bakış çekilirse, kalp yeniden belirsizliğe döner.

2. Meissner Etkisi ve "Nigah-daşt": Masivayı Dışlamak

Fizikte, bir iletken kritik bir sıcaklığın altına........

© Habername