04 Haziran 2022’de Habername’de “Kumrular Ötüyordu: ‘Hu Hu’ Diye” başlıklı yazımda, 1976’da mezun olduğum okulumla ilgili hatıra ve özlem yüklü bir yazı kaleme almıştım. (https://www.habername.com/yazi-kumrular-otuyordu-ku-ku-hu-hu-diye-13233.htm)Yazının başlangıcı şöyleydi:

“Dün, 1976’da mezun olduğum, epeydir de uğramadığım mektebime gittim. İlim ve maneviyat dünyasına birçok muzaffer kumandan yetiştirmesi hasebiyle okulumuzun ana kapısı bir Zafer Takı gibidir. Okulun bahçesine girince kulağımı ilim sahasında cenk eden komutanların, fazilet meydanında harp eden askerlerin naraları doldururken, gözlerimde bu eşsiz, bu mütevazı, bu vefalı, bu vakarlı kahramanların ufuklarda koşan siluetleri belirdi.

‘Zafer Takı’nın altından geçip bahçeye girerken dikkat ettim; bu mücahitlerin ellerinde kılıç yerine kalem, kalkan yerine kâğıt vardı. Düşmanları olan cehalet askerlerine sapladıkları her divit oku, onları karanlıktan aydınlığa çıkarıyordu. Bu harpte kan değil, mürekkep akıyordu toprağa.”

O gün bahçede öğrencilerin cıvıltıları yoktu. Sessizliği ise ağaçların dallarına konmuş iki kumrunun sesi bozuyordu. Biri:

YENİ BİNA, YENİ BİR UMUT

İki gün önce yine gittim okuluma.

Aradan geçen zamanda eski binalar, çok eski ve depreme karşı dayanıksız oldukları gerekçesiyle yıkılmış, yerlerine yeni binalar yapılmış. Bu değişime karşı çıkanlar da olmuş, destekleyenler de... Her iki taraf da kendi zaviyesinden haklıydı. Ben ise böyle meselelerde cidal ve münakaşayı sevmediğim için sessiz kaldım.

Maziyi hatırlatan giriş kapısı ise hâlâ yerinde. Sanki geçmişten bugüne uzanan manevi bir kalkan gibi...

Yeni bina dışarıdan oldukça güzel. Selçuklu mimarisinden esintiler taşıyor. İçeri girince........

© Habername