Bu modern hayatta yolda giderken çöplerin içinde bir şeyler arayan birisini görebilirseniz. “Niçin ve ne arıyor acaba?” diye merak etmeye de gerek yok. Zira herkesin ayrı bir hikayesi vardır.

Bendeniz bu günlerde sokaktaki çöp yerine zihinlerdeki çöpü karıştıranları görüyorum. Eski bir hikâyenin yeniden dillere ve gönüllere yara açması için uğraş verildiğine şahidiz. Konuyu bizim yaşımızda bulunan dostlarımız hatırlayacaktır.

1980'lerin ikinci yarısında bir furya başlamıştı. Demişlerdi ki; İslam fıkhı “kadınlara evde yemek yapma, çamaşır yıkama, ev işlerini görme, hatta annesi olduğu evladını emzirme gibi bir görev yüklememiştir. Bunu ancak eşinin ödeyeceği para karşılığı yapar. Onlar böyle bir görev için zorlanamaz…” Böylesi bir bombayı kimin getirdiğini, onu salonlarda Müslümanların gündemine kimin taşıdığını hatırlıyorum. Ancak amacım bu isimleri yazarak polemik oluşturmak değil.

Zira öncekilerin bilmediği(!) çok özel ve yeni bilgiler her zaman cazip gelir. Hele bunu bizden önce kimse görmemiş(!) veya dillendirememişse… “Onlar bilmiyordu veya sosyal baskıdan korkuyordu” gibi argümanlar epeyce iş gördü.

Zaman içinde bu söylenen cümlelerin ümmetin aile yapısına hizmet etmediğini, hayır yerine şer oluşturduğunu fark edip bazıları sustu. Bir kısmı da çıkıp açıkça “hata ettik, yanlış cümle kullandık” dediler. Allah cümlemizi affetsin.

Bu olayların üzerinden kırk yıla yakın zaman geçti. Biz onların kapandığını, tarihte kaldığını zannediyorduk. Meğer tarih tekerrür etme alışkanlığını terk etmemiş. O garip söylemler tekrar........

© Habername