Eskilerin bir sözü vardır: bazen meydan olur, at olmaz. Bazen at olur, meydan olmaz. Bazen ikisi de olur, ama yiğit yoktur kimse çıkıp o meydana girmeye cesaret edemez. Üçünün aynı anda bir araya gelmesi, nadir görülen bir andır. Ve o an geldiğinde, tarih bir kez daha yazılır.

Bu zamanda meydan var: kargaşanın, boşalan güven şemsiyelerinin, yeniden dizilen dengelerin meydanı. At var: paranın, azmin, teknolojinin, biriken gücün atı. Ve yiğit de var çıkıp o meydana girecek, o atı sürecek irade.

﴿وَأَعِدُّوا لَهُم مَّا اسْتَطَعْتُم مِّن قُوَّةٍ﴾

"Onlara karşı gücünüz yettiği kadar kuvvet hazırlayın." (Enfâl, 8/60)

Bu ayet bir emirdir — ama emrin yerine gelmesi için üç şeyin bir arada bulunması gerekir: zaman (meydan), imkân (at), irade (yiğit). Tarihte nice ümmet, bu üçünü aynı anda bir araya getiremediği için beklemek zorunda kaldı. Bu zaman, belki de o beklemenin sona erdiği zamandır.

Ama eskilerin sözü orada bitmez. Çünkü üçü bir araya geldiğinde bile, asıl imtihan yeni başlar. At sahibini taşır ama yönü belirlemez yön, yiğidin elindeki dizgindedir. Meydan genişliğini sunar ama ne yapılacağını söylemez bu da yiğidin kararındadır.

Yani üçünün toplanması, zaferin garantisi değil, sadece imkânın doğuşudur. Gerisi, o meydana giren elin ne kadar sağlam tuttuğuna, o atı hangi yöne sürdüğüne bağlıdır.

Nice yiğit, meydanı ve atı bulduğunda sabırsızlandı atıöne sürdü, meydanı gereğinden hızlı geçti, ve arkasında sadece toz bıraktı. Nice yiğit de, üçü bir araya geldiğinde bekledi, düşündü, tartıp biçti ve o toz yerine bir iz bıraktı.

Şimdi sorulması gereken, "meydan var mı, at var mı" değil bunlar zaten görülüyor. Sorulması gereken: bu meydana giren el, hangi tür bir iz bırakacak?

Meydan sustu, at sustu. Ama yiğidin elindeki dizgin hâlâ konuşuyor çünkü asıl hikâye, meydana girmekle değil, o meydandan nasıl çıkılacağıyla yazılır.

Bursa'da bir oyun vardır kılıç kalkan oyunu. Ne müzik çalar orada, ne söz söylenir. Sadece iki metal birbirine çarpar, tak tak tak, ve o sesin ritmi bir zamanları hatırlatır: hazır olmanın, dik durmanın, kimseye el açmadan ayakta kalabilmenin sesini.

Bu oyun bir savaş değildir bir gösteridir. Kimseye saldırmaz, sadece "biz buradayız, biz hazırız" der. Ve belki de tarihin bazı anlarında, en güçlü söz budur: kimseyi tehdit etmeden, ama kimseye de muhtaç görünmeden dik durmak.

﴿وَلَا تَهِنُوا وَلَا تَحْزَنُوا وَأَنتُمُ الْأَعْلَوْنَ إِن كُنتُم مُّؤْمِنِينَ﴾

"Gevşemeyin, üzülmeyin; eğer inanıyorsanız, üstün olan sizsiniz." (Âl-i İmrân, 3/139)

Bu ayet zaaf değil, izzet emreder. Ama izzet, kibirle karışmamalı sadece boynu bükük durmamayı, sadece "bize her şey yapılır" hissiyle yaşamamayı emreder.

Uzun zaman, meydanda sadece iki şey vardı: bekleyiş ve mazeret. Güç yoktu, ya da vardı ama dağınıktı kimiparanın, kimi azmin, kimi tecrübenin elinde, ama hiçbiri bir araya gelmemişti. Şimdi kılıç bir elde, kalkan başka bir elde, ve ikisi aynı ritimde çarpışmaya başladı.

Bu, kimseye kafa tutmak için değil sadece bir daha kimsenin "onlar zaten savunmasız" diye düşünmemesi için. Efelik budur zaten: kimseyi ezmeye değil, kimseye eğilmemeye niyetlenmektir.

Kılıç ile kalkan, birbirine çarptığında ses çıkarır ama o ses bir tehdit değil, bir haberdir: burada bir duruş var. Yıllarca dağınık kalan güçler, şimdi aynı meydanda, aynı ritimde bir araya geliyor.

Ve bir efe, meydana çıktığında kimseye meydan okumaz aslında sadece kendi zeminini sağlamlaştırır. Asıl mesaj, karşıdakine değil, kendine söylenir: artık başkasının rüzgârına muhtaç değiliz.

Tak. Tak. Tak. Meydan sustu, kılıç sustu. Ama o ritim hafızada kaldı — çünkü bazı sesler, çınlamayı bıraktıktan çok sonra bile, bir duruşun hâlâ orada olduğunu hatırlatmaya devam eder.

Jeopolitik Etkiler: Sınırların Ötesindeki Sarsıntı

Mekke eksenli bu ivme, sadece imzalayan ülkeleri değil, Çin Denizi'nden Doğu Akdeniz'e kadar uzanan devasa bir coğrafyayı etkilemektedir:

— Vekalet Savaşlarının Sonu: Bölge dışı aktörlerin "böl ve yönet" stratejisine karşı yerel ve milli bir güvenlik kalkanı........

© Habername