Emekli kelimesi bana üç şeyi hatırlatır; yaşlanma, özgürlük, para…

İnsanlar işe başladıktan bir süre sonra emekli olacağı günlerin hayalini kurmaya başlar. Emeklilik için bir sürü planlar yaparlar. On-on beş yıl çalışma hayatı olan bile sohbet arasında muhakkak kullanır “Ben emekli olunca…” diye başlayan cümleleri.

Gençken emekli olanlar istisnadır. Belli sebepleri vardır. Birçok kişi de ne yazık ki istemesine rağmen yaşam şartları nedeniyle emekliliğini geciktirmek zorunda kalıyor.

Yaş ilerledikçe de insan artık her sabah işe gitmek için söylenmeye başlamışsa, kalkmaya, hazırlanmaya üşeniyorsa, eskisi kadar verimli olduğunu düşünemiyorsa emeklilik onu çağırıyor demektir.

Hayallerini sürekli erteleyen, planlarını çalışma saatleri dolayısıyla yapamayanlar da emeklilik hayali kurarlar. Bazıları uzun süre hayalde kalır bazıları da daima…

“Emekli olunca bahçeli bir ev alacağım, çiftlik kuracağım, kitap yazacağım, yazlık alacağım, sıla-i rahim yapacağım, kafamı dinleyeceğim, öğleye kadar yatacağım, gecelerin tadını çıkaracağım, arkadaşlarla tatile gideceğim…”

Derler ya “Kul plan yaparken kader gülermiş.”

Bazıları emekli olduktan sonra ya maddi sıkıntıdan........

© Habername