Fransız sosyolog Jean Baudrillard’ın "simülasyon" teorisini hatırlayalım. Teoriye göre gerçeklik ile temsil arasındaki sınır kaybolduğunda, temsil gerçeğin önüne geçer. Bugün algoritmalar bize sadece ihtiyacımız olanı sunmuyor, neye ihtiyaç duyacağımızı bize bizden önce haber de veriyor. Düşüncelerimiz, sandığımız kadar "bize özel" veya "öngörülemez" değil. Günlük rutinlerimiz, dijital alışkanlıklarımız ve etkileşimde olduğumuz çevre, bizi algoritmik bir matrisin içine yerleştiriyor. Böylece bizi dinlemelerine gerek kalmıyor, çünkü bizi oluşturan denklem zaten ellerinde. Dolayısıyla ekranımızda beliren o reklam, zihnimizin dinlendiğinin değil, dijital ikizimizin bir nevi ne kadar kusursuz bir şekilde haritalandırıldığının da kanıtı.

Peki, hiçbir yere yazmadığımız, sesli olarak dile getirmediğimiz, sadece aklımızdan geçen bir düşünce nasıl oluyor da birkaç saat sonra sponsorlu bir içerik olarak karşımıza çıkıyor?

Geçen gün bir arkadaşınızla otururken aklınızdan tek bir kelime geçti, ne arama........

© Haberler