Bugün 2016 yılında kurduğumuz ve o günden beri Genel Başkan yardımcılığını yaptığım alanında Türkiye’de tek olan TELİF HAKLARI DERNEĞİ 4. Olağan genel kurulu vardı. Değerli dostumuz, arkadaşımız ve derneğin kurucuları arasında bulunan Recep İncecik’in Sultanahmet’te bulunan “SULTAN KÖŞESİ” isimli restoranında gerçekleştirdiğimiz genel kurula giderken yolda aklıma ilginç bir makale başlığı geldi. Biraz ironi, biraz gerçek, biraz espri içeren bir makale yazmayı genel kurula giderken yolda kararlaştırdım.

Sebebini anlatacağım.

Ama meselenin daha iyi anlaşılması için önce bir fıkra anlatarak başlamak istiyorum:

Adamın biri papağan satılan bir dükkâna girmiş. Bir papağanın altında 100 dolar fiyat yazıyormuş.

Müşteri dükkân sahibine sormuş:

“Bunun ne özelliği var ki 100 dolar yazmışsın?”

Dükkân sahibi “O Arapça biliyor” demiş.

Hemen yandaki papağanın üzerinde ise 200 dolar fiyat varmış.

“Bu niye 200 dolar?” diye sormuş müşteri.

Dükkân sahibi; “O Arapça ile birlikte İngilizce de biliyor.”

Hemen yanında duran papağanın altında ise bin dolar fiyatı görünce müşteri gayri ihtiyari sormuş:

“Bu niye bin dolar?”

Dükkân sahibi, “Bu Arapça da İngilizce de bilmiyor ama bu ikisi ona Başkan/Reis diyor!”

İroni bu; başkanlar ve reisler alınmasın!JJJ

Ne derece doğru bilmiyorum ama yapıldığı söylenen bir araştırmaya göre ülkemizdeki insanların yarısı “Reis” yarısı “Başkan” sıfatı taşıyormuş.

Aslında bu bazen çok işimize de yarıyor. Bazı karşılaştığımız arkadaşların isimlerini hatırlamayınca “Başkan nasılsın?, Reis nasılsın?” deyip meseleyi geçiştirirken arkadaşımızın ismini hatırlamaya çalışıyoruz. Çok kez tecrübe ettim, işe yarıyor. İsterseniz siz de deneyip görün.:)JJJ

Başkan ve Reis olmak elbette önemli! Gayret ve emek ister. Öyle başkanlık ve reislik yatarak elde edilmiyor.

Ama özellikle doğu toplumlarında çok dikkat çeken bir durum söz konusu. Ne yazık ki kahır ekseriyetiyle Başkan veya Reis olan kişiler ölene kadar o sıfatı ve oturduğu makamı terk etmiyor. Bu sivil toplum kuruluşlarından, siyasi partilere, derneklerden tarikatlara ve cemaatlere kadar ne yazık ki böyle. Saltanatla yönetilen ülkelerdeki gibi koltuğa oturan bir daha kalkmak bilmiyor ve bu durum ölene kadar devam ediyor. Hatta bazıları öldükten sonra bile koltuğunu bırakmıyor olmalı ki bazı karikatüristler tabut içinde giden böylelerinin bir elinin dışarıda koltuğunu tutar vaziyette çizim bile yapıyorlar.)JJJ

Geçtiğimiz aylarda ülkemizde tanınan bir yardım kuruluşunun başkanını ziyaret ettim. İki saate yakın derin bir sohbet yaptık. Konu cemaat, tarikat ve sivil toplumlara gelince ona şu ilginç örneği verdim:

“Abi, geçenlerde bizim derneğim başkanı kahvaltıya çağırdı. Ona ‘Ya başkan ne zaman öleceksin?’ diye sordum. Başkan, ‘Niye böyle dedin? Diye sordu. Ben de espri mahiyetinde, ‘Ya başkan biliyorsun, kimse ölmeden koltuğu bırakmıyor, ondan sordum. Malum sende on senedir başkansın.’ Başkanım, ‘Hemen bu ay genel kurul yapalım ve başkanlığı........

© Habererk