Bir insanı her yıl anmak, onu anlamaya yetiyor mu? Fotoğrafını duvara asmak, sözlerini paylaşmak, ölüm yıl dönümünde saygıyla ayağa kalkmak… Hepsi kıymetli. Fakat onun hangi koşullarda, hangi kararlarla neyi başardığını düşünmüyorsak, aramızda eksik kalmış bir bağ var.

Bu yüzden soruyorum: Hangi Atatürk?

Törenlerde adını andığımız Atatürk’ü ne kadar tanıyoruz? Okuyan, araştıran, hesaplayan, gerektiğinde bekleyen, zamanı geldiğinde sorumluluğu üstlenen kişiliğini ne kadar konuşuyoruz?

Ben, kurduğu Cumhuriyet 103 yaşını doldurmuş ve dimdik ayakta duran Mustafa Kemal Atatürk’ten söz ediyorum. Bir ülkenin geleceğini, o günün çaresizliğine teslim etmeyen liderden…

1919’un Türkiye’sini bugünün imkânlarıyla düşünemeyiz. Uzun savaşların yorduğu bir halk, işgal edilmiş topraklar, yoksulluk ve belirsizlik vardı. Böyle bir ortamda bağımsızlık hedefini ortaya koymak büyük cesaret isterdi. Ancak cesaretin sonuca ulaşabilmesi için örgütlenmeye, doğru zamanda alınmış kararlara ve milleti ortak bir amaçta buluşturacak iradeye ihtiyaç vardı.

Atatürk’ün stratejistliği burada görünür.

Samsun’dan başlayan yolun kongrelerle ilerlemesi, Ankara’da Meclisin açılması, askerî mücadelenin millet egemenliğine dayanan bir iradeyle yürütülmesi birbirini tamamlayan adımlardı. Atatürk, cephede kazanılacak zaferin nasıl bir devlet düzenine dönüşeceğini de düşünüyordu. Bugünün tehlikesini aşarken yarının temelini atıyordu.

Onun bağımsızlık anlayışı bu nedenle genişti. Ekonomide, maliyede, hukukta ve kültürde kendi kararlarını verebilen bir ülke istiyordu. Başka iradelere bağımlı bırakılan bir devletin egemenliğinin eksik kalacağını görüyordu.

Ülkesini ve milletini her zaman ön planda tutan bir liderdi. Hayatına yön veren amaç, bu........

© Habererk