İdeolojik saplantılardan kurtulup dünyayı gezip gördüğünüzde, rejimleri masa başından değil; yerinde, insan üzerinden kıyasladığınızda çok acı bir gerçekle yüzleşiyorsunuz:
Bizi yıllarca komünizmle korkutanlar, sosyalizmi “öcü” gibi gösterenler, aslında kocaman bir yalanın pazarlamasını yapmış.

Soğuk Savaş boyunca bize ne öğretildi?
“Komünizm kötüdür.”
“Neden?”
“Çünkü kötüdür.”

Sorgulama yoktu.
Kıyas yoktu.
Karşılaştırma yoktu.
Sadece korku vardı.

Bugün dönüp baktığımızda şunu açıkça söylemek gerekiyor:
Sovyetler Birliği kusursuz değildi, evet. Baskıları vardı, özgürlük alanları dardı, siyasal çoğulculuk yoktu.
Ama insan hayatını bu kadar ucuzlatan, emekliyi bu kadar süründüren, çalışanı bu kadar güvencesiz bırakan, gençliği bu kadar geleceksizleştiren bir vahşi düzen de değildi.

Sovyetler Birliği’ne dâhil olmuş Türk dünyası coğrafyasını geziyoruz.
Belli bir yaşın üzerindeki insanlarla yaptığımız görüşmelerde, çok net bir tabloyla karşılaşıyoruz:
Görüştüğümüz insanların önemli bir kısmı, Sovyetler dönemini, yani sosyalist–komünist rejimi özlediklerini söylüyor.

Bugün içinde yaşadıkları vahşi kapitalizmin kendilerini perişan ettiğini, hayatı çekilmez hale getirdiğini anlatıyorlar.

Daha da şaşırtıcı olan şu:
Bizim yıllarca anlatıldığı gibi “hiçbir özgürlüğün olmadığı” bir dönemden söz etmiyorlar.
Aksine, birçok insan hakkının mevcut olduğunu, buna din ve vicdan özgürlüğünün de dâhil olduğunu ifade........

© Habererk