Bir zamanlar hayallerim vardı… Çocukken büyümekti en büyük düşüm. Büyüyünce her şeyin kolay olacağını sanırdım. Okullar bitecek, yollar açılacak, hayat dediğin bana kollarını ardına kadar açacaktı. Başarı, itibar, güzel bir ev, şık bir araba… Ve belki de bir çift gözde huzuru bulmak… Ama insan en çok bilmediği şeyi yaşıyormuş: Kaderi. Hem de hayallerine aldırmadan. Günler usulca geçti. Aylar, yıllar derken zaman saçlarıma aklar bıraktı. Aynaya baktığımda sadece yüzüm değil, içimdeki dünya da değişmişti. Her geçen yıl, hayallerimin şeklini bozdu; bazılarını aldı götürdü, bazılarını bambaşka renklere boyadı. Eskiden bir soba başı vardı dünyamda… Bir minder, bir çaydanlık, bir de “cız” sesi… O küçücük anların içine sığdırırdım koca hayalleri. Şimdi düşünüyorum da, belki de........

© Habererk