Bazı cümleler vardır, insanın boğazına düğümlenir. Söylenmez… Söylense de duyulmaz. Çünkü bu çağ, hakikati değil; maskeyi sever. Ve biz… Ne zaman gerçeği dile getirmeye kalksak, duvarlara çarpar sesimiz. O duvarlar ki; adaletin sustuğu, vicdanın gölgede kaldığı bir düzenin tuğlalarıyla örülüdür.

Deniz Gezmiş ve arkadaşları, tam da bu duvarlara çarpan sesin adıdır.

Onlar bir slogan değil, bir dönemin vicdanıdır; aynı zamanda anti-emperyalist bir duruşun da sembolüdür.

Geçtiğimiz günlerde Ulucanlar Cezaevi Müzesi’nde, o soğuk taş duvarların arasında yürüdüm.

Bir darağacının önünde durdum. Sessizlik… ama........

© Habererk