BOP uygulamaya koyulduğundan beri Türkiye’de şöyle bir algı var: Önce sırasıyla Suriye, Irak ve İran bölünecek. Bu ülkelerden sonra sıra Türkiye’ye gelecek. BOP’tan vazgeçildi ama aydınlarımız hem BOP’un devam ettiğine hem de sıranın Türkiye’ye geldiğine inanıyorlar.

Oysa BOP’a göre Suudi Arabistan sekiz, Libya üç, Lübnan dört, Pakistan beş, Afganistan üç, Irak üç, Suriye dört parçaya bölünecekti. Bunlardan hangisi oldu? Batı kendi haline bıraksa Lübnan on kere bölünürdü. Bölünmesin, olumsuz örnek olmasın diye gayret ediyorlar. BOP devam ediyor olsaydı, Barzani Kuzey Irak Bölgesel Yönetiminin bağımsızlığını ilan ettiğinde, en sert tepkiyi veren ülkelerden biri Amerika olur muydu?

Yemen fiilen ikiye bölündü ama bu bölünme BOP nedeniyle değil, İran’ın politikalarının sonucunda oldu. İran becerebilseydi Irak ve Lübnan’ı da bölecek, Suriye ve Gazze’de ağırlığını sürdürecekti. Zaten BOP’tan vaz geçilmesinin temel nedenlerinden biri de projenin İran’ın işine yaradığının anlaşılmasıydı.

Olan şu: İran oluşturduğu Şii hilalini korumaya çalışıyor. ABD ve İsrail bu yapılanmayı dağıtıyor. İlaveten İsrail hakimiyet tesis edebilmek ve güvenliğini sağlamlaştırmak için bölge devletlerini bölmeye, zayıflatmaya çalışıyor. Yaşananların BOP’la alakası yok.

ABD’nin Ortadoğu konusunda İsrail ile aynı fikirde olmadığını Kuzey Irak’ın bağımsızlığının ilanında, Gazze’de ve Suriye sürecinde gördük. Bugün İran’a karşı beraberler ama yakın gelecekte İran tasavvurlarının farklı olduğunu da göreceğiz.

BOP yürürlükteyken ve sonrasında ABD ile ilişkilerimiz bozukken, iktidarı değiştirmeyi ve/veya Türkiye’yi bölmeyi hedefleyen girişimlere muhatap olduk. Bunlardan ilki Gezi Parkı’dır. Gezi Parkını tezgahlayanların amacı kısa süre önce I oy alarak seçimleri kazanan Erdoğan’ı alaşağı etmekti.

Gösteriler artarak devam edince, Tayyip Bey Cumhurbaşkanı Gül tarafından, başbakanlığı geçici olarak bırakmaya ikna edilecek yerine Arınç gelecekti. Gaye Amerika’nın, Avrupa’nın, İsrail’in ve FETÖ’nün desteğini alan Arınç’ın kalıcı olması yani Erdoğan’ın tasfiye edilmesiydi. Başbakanlığı ele geçiren Çiller’in Demirel’e, Yılmaz’ın Özal’a galip gelmesi gibi........

© Habererk