Bir süredir Aşağı Maldivler’deyim.

Neresi mi Aşağı Maldivler?

Bilenler bilmeyenlere söylesin.

Aşağı Maldivler işte.

Buralarda kuşburnu var, alıç var, kiren var, kanlıca mantarı var…

Odun kırmak, toprak çapalamak, ekmek etmek, semaverde çay demlemek var.

Artık olmayanlar ise…

O güzelim sohbet halkaları yok.

Zira, sohbet halkası oluşturacak kadar insan yok.

Aşağı Maldivler’in nahiyesinde, epeyce de büyük bir camide cuma namazımı eda edecektim.

Kapıda bir beyefendi, o caminin imamıymış.

Selâm verdik, selâm aldı ve “Gelin cumaya birlikte gidelim!” dedi.

Geldik ama cuma kılmak için lâzım olan cemaat yokmuş!

İmam beklemiş, beklemiş…

Kimse gelmeyince başka camiye yönelmiş!

Cuma namazında bile durum böyleyse, gidişat nereye?

Bizim Aşağı Maldivler’de imam yok.

İmam olsa da cemaat yok.

Yaz kış yaşayan sayısı en fazla 10.

Ben buralara otuz sene evvel geldiğimde en az 250 kişi vardı; camisi, okulu, imamı, öğretmeni her bir şeyi vardı.

Şimdi pek bir şey kalmadı.

Eskiden “tahıl” ekilen yerlerin neredeyse tamamı da “ormana” gitti.

Acaba kullanılmayan, kullanılmaz hale gelen arazilerimiz ne kadardır?

Ne yazık ki köyler boşaldı, tarım arazileri boşta kaldı.

Bizim oralarda çoğu ormana gitti.

Aşağı Maldivler’de büyüyenlerin çocukları, okudu…

Hem de 12 yıl mecburi eğitimin üzerine en az 4 yıl da üniversite okudu.

Neredeyse tamamı “diplomalı mesleksiz” olarak çıktı üniversiteden.

Duyuyorum ki şimdilerde “devlete kapak atma sınavı”na hazırlanıyorlar.

Kimilerinin babasında para var, kimileri ise hem........

© Haber7