İki köylü arkadaş pazara mal satmaya giderler. Altlarında bir at arabası, yanlarında ise satacakları mallar vardır. Yolculuk esnasında bir iddiaya girerler.

Uyanık olanı, yolda duran bir tezek yığınını göstererek diğerine meydan okur: "Eğer şu tezekten yersen arabayı da tüm malları da sana vereceğim."

Diğeri biraz düşünür. Mal mülk sahibi olmak için iğrenç de olsa bunu yapmaya karar verir. Uyanık olan mecburen at arabasını ve malları arkadaşına devreder. Arabayı kaybeden köylü kara kara düşünmeye, arabayı alan ise yediği şeyden dolayı pişmanlık duymaya başlar. Bu defa arabayı kazanan köylü yolda başka bir tezek yığını görür. Hem pişmanlıktan kurtulmak hem de arkadaşının durumuna acıdığı için teklifini yapar: "Eğer sen de şu tezeği yersen, aldıklarımı sana geri veririm."

Kaybeden köylü bu fırsatı kaçırmaz ve hemen tezeği yer. Arabasını ve mallarını geri alır.

Pazara varıp malları satmadan önce, köylülerden biri diğerine döner: "Yahu arkadaş; araba yine senindi, yine senin oldu. Mallar yine senindi, yine senin oldu. İyi de biz bu b.ku niye yedik?"

Dün Washington ve Tahran hattında ilan edilen, Cuma günü İsviçre'de resmiyete dökülmesi beklenen tarihi ateşkes mutabakatına (MOU) bakan küresel stratejistlerin, enerji piyasalarının ve harabeye dönmüş bölge halklarının zihninde yankılanan yegane soru tam olarak budur.

ABD ve İsrail’in "İran tehdidini bitirme" parolasıyla başlattığı, binlerce insanın hayatına mal olan, küresel enflasyonu patlatan ve enerji tedarik zincirlerini felç eden savaşın ardından masaya konan metin; Obama'nın imzaladığı anlaşmanın makyajlanmış yeni bir kopyasından ibaret. 

Obama'nın Mirasına "Trump" İmzası

ABD Başkanı Donald Trump, "Petrol aksın!" nidalarıyla Hürmüz Boğazı'nın açılmasını ve deniz ablukasının kaldırılmasını büyük bir zafer olarak pazarlasa da, uluslararası denklem farklı bir tablo çiziyor.

Masanın üzerindeki taslak; İran'ın nükleer silah üretmemesi ve zenginleştirmeyi sınırlaması karşılığında, 25 milyar........

© Haber7