Yüzlerce yıl Irak’ta hâkimiyet bizdeydi. O topraklarda adaleti biz tesis ettik. İçinde yaşayan herkese; dini, dili, ırkı ne olursa olsun merhametle muamele ettik. 

Hiç kimseyi ötelemedik, ötekileştirmedik. Irak bize hiç Irak olmadı. Irak’ın şehirleri Manisa gibi, Diyarbakır gibi, Edirne gibi bizim şehirlerimizdi. 

Konya neyse, Kayseri neyse, Kastamonu neyse Kerkük de bizim için oydu. 863 sene bizi bağrına bastı o şehir. Bize ana oldu, vatan oldu. 

Kadim şehri bir şiir gibi satır satır işledik. Ruhumuzdan ruh üfledik. Toprağının her karışına mayamızı çaldık. Töresi töremiz, türküsü türkümüz oldu. 

Kerkük bir şehirden öte, atan nabzımız, çarpan yüreğimiz oldu. Her şeyiyle bizim vatanımızdı. 

Yüzlerce sene sonra talihsiz bir şekilde bizden koparıldı. Kalbimiz yerinden söküldü. 

Misak-ı Millî sınırlarımızda olmasına rağmen elimizden gitti Kerkük. İşte ondan sonra Türkmenler kendi topraklarında öksüz ve yetim durumuna düşürüldü.

TÜRKMENLERİN BİTMEYEN ÇİLESİ

1958 yılındaki ihtilalde tarihin en ağır ve acı zulümlerine Türkmenler maruz kaldı. Sonrasında da sürekli kıyıma ve kırıma uğradılar. 

Faşist yöneticiler, zalim diktatörler soydaşlarımıza adeta kan kusturdular. Türkmenler feryatlarını yıllarca hoyratlarıyla haykırdılar. Gözleri hep Türkiye’de gönülleri hep Türkiye’yle olduğu için sitemlerini de sevdiklerine........

© Haber7