Hayat üç büyük hakikat üzerinde akar:

Her biri görünürde sıradan gibidir; ama hakikatte bir sır taşır.

İnsanlar vardır; kalabalıkların içinde kaybolur, hayatın akıntısına kapılır, iz bırakmadan geçer giderler; ancak öyle insanlar da vardır ki bastıkları toprak istikamete dönüşür; yürüdükleri yolu anlamla doldurur, dokundukları gönlü diriltir, içinde bulundukları çağı güzelleştirirler. Müstesnadırlar, örnektirler, öncüdürler.

Mekânlar vardır; girilir çıkılır, unutulur. Duvarları hikâye tutmaz, eşiği hatıra saklamaz; ancak öyle mekânlar da vardır ki secdeyle şereflenmiş, gözyaşıyla yıkanmış, vahyin nefesiyle izzet bulmuştur. Bir kimliğin, bir hafızanın, bir davanın taşa ve toprağa işlenmiş adıdırlar. Mukaddestirler, şiar ve semboldürler.

Zamanlar vardır; takvim yaprakları gibi kopar gider, ardında yalnızca boşluk bırakır; ancak öyle zamanlar da vardır ki rahmet o vakitlerde yoğunlaşır, bereket o anlarda sağanak olur, kalpler o saatlerde daha çabuk yumuşar, daha derinden titreşir. Mübarektirler, hayrın membaıdırlar.

İnsan, mekân, zaman. Aynı dünyada yan yana dururlar. Aynı göğün altında, aynı takvimin içinde akarlar.

Onları birbirinden ayıran, içlerine dokunan hakikattir; onları sıradanlıktan çıkaran ise vahyin temas ettiği andır.

İNSAN VAR, İNSANDAN İÇERİ

Peygamberler, sadıklar, şehitler, salihler…

Onlar, önden gidenlerimizdir bizim; iman ve hidayet, ilim ve hakikat, adalet ve merhamet yolunda öncü olanlar, çığır açanlardır. Onlar, bir dava ve bir ideal uğruna ama hep bir yaşatma hassasiyetiyle yaşayanlardır. İnandıkları değerlere el ucuyla değil, var güçleriyle sımsıkı tutunanlardır. Atanmış değil, Hakk yoluna adanmışlardır; o adanmışlık ki yüksek idealleri uğruna her türlü zahmete katlanmaya, her alanda fedakârlıkta bulunmaya ve şahsî hedefleri bir kenara itip konforundan vazgeçerek vaktini, enerjisini, malını ve canını vakfetmek demektir. 

Onlar öncü ve örnek olanlar, Allah tarafından nimetlerle donatılanlardır. Doğru yolda olmak, onlarla birlikte olmaya bağlanmıştır ve onlar hidayete giden yolda birer işaret, her biri okunmayı ve yaşatılmayı bekleyen birer ayet gibidir.  

MEKÂN VAR, MEKÂNDAN İÇERİ

Üç kutlu mescid: Mescid-i Haram, Mescid-i Nebevi ve Mescid-i Aksa.

İmanın başkenti Mekke, tevhidin merkez üssü.

Muhabbetin başkenti Medine, huzurun merkez üssü.

Hüznün başkenti Kudüs, mücadelenin merkez üssü.

İnancın ve kulluğun odak noktasında bulunan ve tarihe tanıklık eden bu kutlu şehirler; vahyin indiği, yaşandığı, özel olarak seçilen ve ibadet kastıyla ziyaret edilmesi tavsiye edilen mescitleri sinesinde barındırır.

Sevdanın ve umudun başkenti İstanbul, medeniyetimizin merkez üssü.

“Kur’an Mekke’de indi, Mısır’da okundu, İstanbul’da yazıldı.” sözüne ve Peygamberimizin fetih müjdesine mazhar olan şehir. Yeryüzünde gerçekleştirilen fetihler içerisinde Mekke’nin ve Kudüs’ün fethinden sonra en kıymetlisi, en önemlisi. İslam’ın kutlu mesajının ilimle ve irfanla, hikmetle ve marifetle, adaletle ve merhametle yoğrularak tüm dünyaya yayılabilmesi ve gönüllerin fethedilebilmesi için açılan bir kapıdır İstanbul.

ZAMAN VAR, ZAMANDAN İÇERİ

Cuma, Ramazan, Kadir Gecesi ve Bayram…

Dünya sürgününde bize emanet edilen ömür sermayesine, iman ve ihlas terazisinde gerçek kıymetini kazandıran kutlu vakitlerdir bunlar. Rahmetin sağanak sağanak indiği, gök kapılarının açıldığı müstesna anlar…

Cuma, haftanın kalbidir; dağılmış zamanı toplar, kulun yönünü yeniden kıbleye çevirir. Ramazan, yılın kalbidir; hayatı arındırır, iradeyi kuvvetlendirir. Kadir Gecesi, ömrün kalbidir; bir anı ebediyete bağlar. Bayram ise kulluğun sevinçle taçlandığı diriliş sabahıdır.

Bu vakitler, manevî varlığımızın hasılasıdır. Niyetin berraklığı, amelin safiyeti ve kulluğun sahiciliği nispetinde insana kemal kazandırır. Zamanı değerli kılan akıp giden saatler değildir, o saatlerin içine yerleştirilen teslimiyet, sabır ve şükürdür; zira zaman tek başına bir akıştır. Onu ebediyete bağlayan, kulun o akışa kattığı iman ve bilinçtir.

RAMAZAN VAR, RAMAZANDAN İÇERİ

Ramazan… Vahyin nüzulüyle şereflenmiş müstesna bir zaman dilimi. Bir ay olmaktan öte, Kelâm-ı İlahi’nin vakte indiği o mukaddes eşik… İçinde Kadir Gecesi’ni saklayan, oruçla mühürlenen, teravihle geceleri dirilten mübarek bir mevsim…

Ramazanı sadece takvim yapraklarıyla sınırlamak, onun sonsuz hakikatine dar bir elbise giydirmektir. Sadece oruç tutmakla yetinmeyip orucun tuttuğu bir gönül sahibi olabilmektir. Mideyi aç bırakmakla sınırlı kalmayıp o açlığı sarsılmaz bir irade terbiyesine dönüştürmektir. Geceyi ihya etmekle kalmayıp o karanlığın ortasında kendi iç aydınlığını, o sönmez nuru bulabilmektir.

Ramazan; baki kalan bir hâl, bir şuur, bir diriliştir.

KELÂMULLAH İLE İZZET BULMAK

Varlık âleminde insana ruh, mekâna huzur, zamana hakiki kıymet kazandıran; rahmet-i rahmandan yeryüzüne inen o eşsiz kelâm, Kur’an-ı Kerimdir. Vahiy, evvela Peygamber Efendimizin şahsında tecessüm etmiş, O’nun mübarek ahlâkında hayat bulmuş ve O’nu insanlığa örnek olarak üsve-i hasene kılmıştır.  

Vahyin nuru temas ettiği her şeyi dönüştürür.

Bir insan vahiy ile dirildiğinde sıradan olmaktan çıkar, müstesna olur. Vahiy, insanı balçıktan alır, eşref-i mahlûkat mertebesine yükseltir. Bir mekân vahiy ile şereflendiğinde taş ve toprak olmaktan çıkar, mukaddes olur, harem olur, şiar olur. Bir zaman vahiy ile buluştuğunda akıp giden bir an olmaktan çıkar, ebediyetle irtibat kurar, mübarek olur.

İşte Ramazan ayının sırrı burada gizlidir. Ramazan; insanın, mekânın ve zamanın yeniden anlam kazandığı ilahî bir temas noktasıdır ve bu temas; zamana, mekâna ve fani varlığımıza sarsılmaz bir izzet, payidar bir şeref kazandırmıştır.

Bir geceyi bin aydan hayırlı kılan da odur. Çölde bir vaha gibi Kâbe-i Muazzamayı kıbleye dönüştüren de…

Ramazanı anlamak; yalnızca bir ayı idrak etmekten ibaret olmayıp Kelâmullah’ın nüzul ikliminde yeniden doğmak, vahyin değdiği yerde insanın, mekânın ve zamanın nasıl dirildiğini yeniden yaşamaktır.

RAHMETTEN MAĞFİRETE, MAĞFİRETTEN AZATLIĞA

Peygamberimiz (s.a.s) ramazanı üç kısma ayırır:

“Bu ayın başı rahmet, ortası mağfiret, sonu da cehennemden kurtuluştur.” (Beyhakî, Şuabu’l-İman, 5/223)

Bu müjde, ramazan ayını bir inşa sürecine dönüştürür. Bir arınma yolculuğu… Bir diriliş merhalesi… Bir özgürleşme kapısı…

İşte Ramazan, bu üç merhalenin adıdır: Yıkanmak. Yanmak. Keskinleşmek.

Şimdi bu yolculuğun ilk adımına gelelim.

YAĞMURDUR RAMAZAN, GÖNÜLLERİ ARINDIRAN BİR YAĞMUR

Rahmet yukarıdan gelir. Talep edilmeden… Zorlanmadan… Hak edilme hesabı yapılmadan iner. Yağmur gibi…

Yağmur toprağın ihtiyacına bakmaz; iner. Kurumuş gönüllere, çatlamış kalplere, yorulmuş ruhlara temas eder.

Ramazanın ilk günleri böyledir. Kalp yumuşamaya başlar. Rahmet, arınmanın zeminidir. Yağmur düşmeden toprak filiz vermez.

“Ramazan” kelimesine dair zarif izahlardan biri bizi “ramadî”ye, yani güz yağmuruna götürür. Yaz sonunda ansızın bastıran, yeryüzünü tozdan arındıran, çatlak toprağa nefes aldıran, kuruyan vadileri yeniden canlandıran o ilk yağmurlar gibi… Bu mübarek ayın da mümin gönülleri günah tozlarından temizlediği, ruhun yarıklarını doldurduğu, kalbi aslına döndürdüğü için ramazan adını aldığı ifade edilmiştir.

Uzun ve kavurucu bir kuraklıktan sonra toprağa düşen ilk damla nasıl havayı........

© Haber7