Seksenlere dönelim mi?

Ne kadar dirençli olursanız olun bu toplumda yaşıyorsanız, toplumda olup bitenler sizi hiç ilgilendirmese de hatta size çok antipatik gelse de kayıtsız kalamıyorsunuz.

Sosyal medyadaki akımlardan söz ediyorum.

Değer verdiğiniz, çok önemli gördüğünüz insanların bile akıma kapılıp gittiğini görünce yutkunuyorsunuz, boğazınızda düğüm düğüm oluyor sözler.

Hani çok da kötü bir şey değil aslında ama sizin hayata bakış açınızla ters düşünce, değer verdiğiniz insanların da sizin gibi düşünmesini ve öyle hareket etmesini istiyorsunuz.

Doğru mu değil mi bunu bilemiyorum.

Bildiğim şeyler var, onları yazmak için aldım kalemi elime…

Seksenler akımı hakkında bir şeyler söylemek zorundayım.

Sosyal medyada gördüğünüz seksenler akımı fotoğraflarına ister istemez muhatap olduk, olmaya da devam ediyoruz.

Fotoğraflara baktığımızda, özellikle bizimle aynı hayatı yaşayan insanların fotoğraflarına baktığımızda sanki bizimle aynı hayatı yaşamamışlar gibi bir duruş var.

Yapay zekâ seksenlerde ne kadar Yeşilçam artisti var hepsini hafızasına kaydetmiş, kim ne isterse istesin her birini Yeşilçam artistine benzetmiş.

Hâl böyle olunca da müstehzi bir tebessüm beliriyor dudaklarımızda.

Doğal bir zekâyla bizler nasıldık seksenlerde ona bakalım.

Öncelikle şunu ifade etmek isterim; seksenlerle ilgili kendi durumumuzla alakalı söyleyeceğimiz her şey o günlere ışık tutmak olacaktır.

Kendimize acındırma ve yoksulluk edebiyatı yapma değil.

Zaten kimsenin kimseye acımaya ne vakti var ne de acındırmaya gerek var.

Dünün acısı kendimize bile komik geliyor ki yılların acısı başkasının vicdanında niye yara açsın?

Seksen yılında ben altı yaşındaydım.

Bilen bilir, daha önce de yazmıştım. Bizim ailemizde müthiş bir kâbus vardı o yıllarda.

12 Eylül… Emmim cezaevindeydi. Tek suçu Müslüman olmaktı.

Acıyı iliklerimize kadar yaşadık o dönemde.

Hani şimdilerde yargı tarafsız değil falan diyorlar ya? O dönem yargılama bile yoktu.

Rahmetli babamla samanlığa kitap sakladığımız yıllar, küçücük çocukken…

Herkesin birbirinden şüphelendiği, kimsenin kimseye güvenmediği yıllardı. Ne sokağa çıkabiliyordun ne evde herhangi bir şeyden haberin oluyordu.

Okula başladığımda........

© Haber Vakti