Bir zamanlar baskıyla sınandık, şimdi imkânla… Asıl soru şu: Gücümüzü büyütürken aynı şekilde kalbimizi de büyütebildik mi?

Son günlerde yapılan bazı açıklamalar, toplumun dindarlıktan uzaklaştığı, başörtüsünün terk edildiği, namazın ihmal edildiği yönünde sert değerlendirmeler içeriyor. Kimileri bu sözlere kızdı, kimileri savundu, kimileri de “gerçek payı var” dedi.

Ben meseleyi suçlayıcı bir dille değil; imtihan penceresinden okumak gerektiğini düşünüyorum. Çünkü tarih bize şunu gösterir: Bozulma tek bir döneme ait değildir. İmtihan hiçbir zaman bitmemiştir; sadece yön değiştirmiştir.

Asıl Soru: Neden Uzaklaşıyoruz?

İnanç bir günde kaybolmaz. Bir toplum sabah uyanıp topluca değerlerinden vazgeçmez. Çözülme sessiz olur, gevşeme yavaş olur.

Benim kanaatim şudur:

Müslümanlar parayla ve makamla ilk defa bu kadar geniş ölçekte yüzleşti. Ve bu yüzleşmeye hazırlıksız yakalandı.

Bir zamanlar dindarlık bir direnişti. Yasaklara rağmen başörtüsü takmak cesaretti. Kur’an öğrenmek bir mücadeleydi. Camiye gitmek bir kimlik beyanıydı. Bedel ödenen yerde samimiyet güçlüdür.

Ama bugün yasak imtihanı büyük ölçüde geride kaldı. Şimdi başka bir sınavın içindeyiz: imkân imtihanı.

Peki kalpler aynı ölçüde büyüdü mü?

Kur’an’ın Uyarısı: Kendini Yeterli Görmek !

Tam bu noktada Kur’an’ın şu uyarısı çarpıyor yüzümüze:

“Gerçek şu ki insan, kendini yeterli gördüğü zaman mutlaka azgınlaşır.”

(Alak Suresi, 6–7. ayetler meali)

Azgınlığın kaynağı güç değildir;

güçle gelen ‘kendini yeterli görme’ duygusudur.

Bir çocuk düşünün… Biraz özgüven geldiğinde, biraz para kazandığında, “ben biliyorum” demeye başladığında ne olur?

Anne babaya itiraz başlar.

Rehberlik küçümsenir.

“Artık bana kimse karışamaz” havası gelir.

Toplumlar da böyledir. Uzun yıllar zayıf kalan bir toplum, Allah’a daha çok sığınır. Ama güç elde ettiğinde, ekonomi büyüdüğünde, makamlar genişlediğinde........

© Haber Vakti