Renklerin de bir dili var. Bunlar mutlak değil. Zaman içinde bazı olayları anlatmak için kullanılır. Genel olarak renk-kimlik eşleşmelerinin dinî, tarihî ve geleneksel ya da popüler bir arka planı var. Renkler her zaman, her yerde geçerli bir “şifre” değildir; aynı renk farklı yerde farklı anlama gelebilir. Birden fazla ülkede birden fazla topluluk değişik bir gerekçe ile farklı şekillerde yorumlayabilir.

Genellikle yeşil renkle İslam tanımlanır ama Yeşiller hareketi de yeşil rengi seçer. İslam’da “Cennet” bir bahçe olarak tanımlanırken altından ırmaklar akan bir bahçeden söz edilir. Yeşil ipekten elbiselerden söz edilir mesela. Kaddafi’nin bir “Yeşil Kitap”ı vardı. Devletlerin “Kırmızı Kitap”ı var. Dört renk ırk var mesela: Beyaz, siyah, kızılderili ve sarı derili.

Canlılar sadece sesle iletişim kurmaz; koku, renk, ışıkla da iletişim kurulur. Harfler ve sayılar aslında yazılı iletişimin aracıdır. Bugün kelimelerin yerini artık işaretler, emojiler almaya başladı. Mesela Mehdi’nin ordusu siyah bayraklı olacak. Ehlibeyt'ten olan Şiiler siyah sarık sararlar. “Siyah” Abbasilerde, beyaz “Emeviler”de daha yaygın olarak kullanıldı...

NATO komünizmi “kızıl / kırmızı” olarak tanımladığı için tehlikenin rengini “kırmızı” koymuştu. Sovyetler dağılınca tehlikenin rengini yeşile çevirdiler.

Şanar Yurdatapan ile aramızda “Yeşil-Kırmızı diyaloğu” vardı. Burada bu renkler üzerinden İslam’a ve sosyalizme bir gönderme vardı tabii. Ama artık kırmızının da yeşilin de tek anlamı yok. Eskiden sağcılar bize “Yeşil Komünist” derlerdi. Şimdi artık Yeşil Kemalizm, Yeşil Feminizm, Yeşil Sermaye... Ne ararsanız var.

Yahudiliğin modern ve ritüel kimlik rengi mavi ve beyazdır. Bu da İsrail bayrağında ifadesini bulur. Tapınak kumaşlarında mor (erguvani) ile mavi ve kırmızı birlikte geçer; mor, kraliyet ve rahiplerin rengidir. Masonlar da mor rengi kullanırlar. Sarı / safran Budizmin rengidir. Ama farklı coğrafyalarda farklı renkler de kullanılıyor. Theravada keşiş cübbesi genelde safran, turuncu, sarı; Tibet’te daha çok bordo-kırmızı... Budizmde beş renk de vardır (beyaz, sarı, kırmızı, mavi, yeşil); Hindu geleneğinde de safran / turuncu vardır. Diğer dinlere gelince: Hristiyanlıkta tek renk yoktur. Batı’da beyaz (saflık), kırmızı (şehitlik / Kutsal Ruh), mor (perhiz), altın... Katolik kardinallerde kırmızı. Ortodokslukta altın ve ikona renkleri kullanılır. LGBT’liler bütün renkleri kullanırlar.

Tabii siyasetin de rengi var. 20. yüzyıla gelirken oluşturulan renkler bunlar; parti ve hareket renkleridir. Kırmızı: Sosyalizm, komünizm, işçi hareketi (Sovyet, Çin bayrağı). ABD’de istisna: Cumhuriyetçiler kırmızı. Pembe: Sosyal demokrasi, ılımlı sol. Mavi: Çoğu ülkede muhafazakârlık anlamına........

© Haber Vakti