Siyasette bazen bir iddia bile gündemi değiştirmeye yeter. Hele ki söz konusu şehir İzmir ise… Türkiye siyasetinin sembol şehirlerinden birinde ortaya atılan her kulis bilgisi doğal olarak daha fazla dikkat çeker.
Usta gazetecilerden Hasan Çömlekçi’nin ortaya attığı bir kulis bilgisi de son günlerde siyaset koridorlarında ciddi şekilde konuşulmaya başladı. İddiaya göre İzmir’de dört belediye başkanı yakın zamanda siyasi tercihini değiştirerek Adalet ve Kalkınma Partisi saflarına katılabilir.
Henüz doğrulanmış bir durum yok. Belki de bu sadece bir kulis bilgisinden ibaret. Ama mesele sadece bu iddianın doğru olup olmaması değil. Asıl mesele, böyle bir iddianın İzmir gibi bir şehir için konuşuluyor olması.
Son aylarda Türkiye genelinde dikkat çeken bir tablo var. Farklı şehirlerde bazı belediye başkanları siyasi tercihlerini değiştirerek Cumhuriyet Halk Partisi’nden ayrılıp başka partilere katıldı. Hatta içlerinde yıllarca aynı siyasi çizgide siyaset yapmış, o partiyle özdeşleşmiş isimler de vardı.
Bu gelişmelerin ardından bazı çevrelerde hemen aynı yorumlar yapıldı.
“Baskı var”, “siyasi sıkıştırma var”, “tehdit var” gibi iddialar ortaya atıldı.
Ancak şu soruyu da sormak gerekiyor:
Gerçekten mesele sadece dış baskı mı?
Çünkü siyasi tercihini değiştiren belediyelerin bazılarında dikkat çeken bir durum daha ortaya çıktı. Yönetim süreçlerinde yaşanan bazı sorunların ardından, yeni siyasi denklemle birlikte belediyelerde belirgin bir hareketlilik ve hizmet ivmesi oluştuğu yönünde değerlendirmeler yapılmaya başlandı.
Peki İzmir’de konuşulan bu dört belediye iddiası yarın gerçek olursa ne olur?
Muhtemelen yine aynı cümleleri duyarız.
“Baskı yapıldı”, “siyasi operasyon var”, “belediye başkanları sıkıştırıldı.”
Ama belki de bu kez farklı bir soruyu sormak gerekir.
Acaba sorun gerçekten dışarıda mı?
Yoksa partilerin kendi iç işleyişinde mi?
Çünkü siyaset sadece seçim kazanmak değildir. Aynı zamanda seçilmiş yöneticilerin rahat çalışabileceği bir siyasi iklim oluşturabilmektir. Belediye başkanları, halktan aldıkları yetkiyle şehir yönetir. Eğer bu süreçte sürekli siyasi baskı, iç çekişme ya da farklı beklentilerle karşı karşıya kalırlarsa, o zaman yönetim kabiliyeti de ister istemez zorlaşır.
Tam da bu noktada geçmişte yaşanan önemli bir örneği hatırlamak gerekiyor.
Eski Menemen Belediye Başkanı Serdar Aksoy, görev yaptığı dönemde kendi partisinin bazı üst düzey yöneticileri hakkında oldukça dikkat çekici iddialarda bulunmuştu.
Aksoy’un kamuoyuna yansıyan açıklamalarında şu ifadeler öne çıkmıştı:
Belediye yönetimi üzerinde ciddi bir siyasi baskı kurulduğunu, bazı ihalelerin belirli kişi veya şirketlere verilmesi yönünde telkinler yapıldığını ve hatta bir asansör ihalesinin bir milletvekiliyle bağlantılı olduğu iddia edilen bir firmaya verilmesi yönünde baskı gördüğünü açıkça dile getirmişti.
Yine Aksoy, belediyenin mali dengesini korumaya çalıştığını ancak bu tür siyasi beklentiler nedeniyle ciddi sıkıntılar yaşadığını defalarca ifade etmişti.
Elbette bu iddialar o dönemde çok tartışıldı. Kimileri bu açıklamaları sert bir çıkış olarak gördü, kimileri ise yerel yönetimlerde yaşanan iç baskıların bir yansıması olarak yorumladı.
Ama bugün geriye dönüp bakıldığında şu soruyu sormak gerekiyor:
Acaba bazı belediye başkanlarının yaşadığı sıkıntıların nedeni gerçekten dış baskılar mı?
Yoksa zaman zaman partilerin kendi iç dinamiklerinden kaynaklanan sorunlar mı?
Bugün İzmir’de dört belediye başkanının parti değiştireceği konuşuluyorsa, bu durum sadece başka partilerin hamlesi olarak görülmemeli.
Belki de asıl yapılması gereken şey, bir özeleştiri yapmak.
“Biz nerede hata yapıyoruz?” sorusunu sormak.
Çünkü İzmir gibi siyasi kimliği güçlü bir şehirde, böyle bir söylentinin bile gündeme gelmesi aslında başlı başına dikkat çekici bir durumdur.
Siyasette bazen sonuçlardan önce işaretler gelir.
O işaretleri doğru okumak ise her partinin kendi sorumluluğudur

© Haber Gündemim