Ofiste mesai arkadaşlarımızın, akşam sokakta tanıdıkların, evde ise eşin ve çocukların bizden duymak istediği o pürüzsüz replikleri hatasız mırıldanıyoruz. Kendi içimizdeki o hırçın sesleri, "Böyle anlarda ne derlerse onu yapmalıyım" diyerek susturuyoruz. Birkaç saniyelik bir onay alma oburluğu uğruna, günün yirmi dört saatini başkalarının zihninde canlanan o sahte figüranı beslemekle harcıyoruz.Bunun en ağır bedeli, akşam anahtarı kapı kilidine soktuğumuz an başlıyor. Ev dediğimiz o en mahrem sığınak, artık iki........

© Haber Ege