İşte o zaman kaçacak yer kalmaz.Çünkü insan başkalarından uzaklaşabilir. Bir insanı hayatından çıkarabilir, bir evden gidebilir, bir şehir değiştirebilir. Yaşadıklarını unutmaya çalışabilir. Fakat nereye giderse gitsin, kendisini de yanında götürür.Başkalarının hatalarını görmek kolaydır. Kimin bizi kırdığını, kimin haksız olduğunu, kimin yanlış yaptığını anlatmakta zorlanmayız. Fakat aynı cesaretle kendimize dönüp “Ben nerede hata yaptım?” diye sormak kolay değildir.Çünkü insan kendisiyle yüzleştiğinde, yıllardır kendisine anlattığı hikâyeyi yeniden dinlemek zorunda kalır.Belki söylediği bir söz, belki gereksiz yere kırdığı bir insan, belki gururu yüzünden dile getirmediği bir özür, belki de “Ben haklıydım” diyerek kaybettiği biri…İnsan bazen bir tartışmayı kazanırken hayatındaki değerli bir insanı kaybeder. Son sözü söylemek uğruna bir ilişkinin kapısını kapatır. Gururunu korurken sevgisini kaybeder.Sonra hayat devam eder.Güleriz, konuşuruz, çalışırız, insanlarla görüşürüz. Dışarıdan bakıldığında her şey yolunda görünür. Fakat bazı geceler vardır ki bütün kalabalık susar. İşte o zaman insan kendi sesiyle baş başa kalır.“Gerçekten haklı mıydın?”“Onu kırman gerekiyor muydu?”“Bir özür dilesen ne kaybederdin?”“Sen onun yerinde olsaydın ne hissederdin?”Bu soruların cevabını başkalarına vermek kolaydır. Fakat insanın kendi vicdanını ikna etmesi o kadar kolay........

© Haber Ege