“Barika-i hakikat Gerçeğin, müsademe-i efkardan doğar.”

Yani, gerçeğin ışığı, fikirlerin tartışılmasından doğar.

Bu söz, yalnızca eski bir Osmanlıca söz değildir. Bu söz, demokrasinin özü, aklın namusu, siyasetçinin aynasıdır.

Tartışma yoksa hakikat yoktur. İtiraz yoksa adalet kördür. Soru sorulamıyorsa, orada demokrasi yalnızca bir afiş süsüdür.

Eleştiri yoksa “kula, kulluk” vardır!

Demokrasiyi dilinden düşürmeyen, her kürsüde “özgürlük, çoğulculuk, katılımcılık, emek hakkı, insan hakları, hukuk, adalet” nutukları atan Özgür Özel ve “yeni” CHP, neden bu sözleri “seçtirdikleri” İzmir belediye başkanına hatırlatmıyor?

Neden Cemil Tugay, İzmir’de demokrasiyi bir yönetim biçimi olarak değil de içi boş bir seçim sloganı olarak görüyor? Neden eleştirilere “tepki” gösterip adeta, medya dahil her kesimin kendisine “kulluk” etmesini “biat etmesini” ister gibi kibre dayanıyor?

İzmir…

Binlerce yıllık bir kent.

Agora’sında halkın tartıştığı, limanında fikirlerin dolaştığı, sokaklarında itirazın eksik olmadığı bir şehirdi…

Bugün ise İzmir, halkın seçtiği yerel idare tarafından “başkan, yakın çevresi ve atanmış küçük bir klik” anlayışıyla yönetiliyor. Ve bu anlayışı destekleyen, İzmir’i aslında sevmeyen, İzmir karşıtı veya kompleksinde CHP ekipleri var Ankara’da… Belki de Manisa’da, Malatya’da, İstanbul’da.

31 Mart 2024’ten bu yana İzmir Büyükşehir Belediyesi’nde konuşulmayan ama herkesin bildiği bir gerçek: “Organize mobbing”!

Bunu şimdilerde “işçilerle ilgilenmiyoruz” diyen ama en iyi bilenlerden biri de Çağatay Güç isimli “eski genel sekreter yardımcısı”, şimdinin CHP İzmir İl Başkanı!

Sürgünler…

Görev tanımı dışı işler…

İtibarsızlaştırmalar…

“Ya sus ya git” mesajları…

Cahil ve riyakâr “koordinatör”, “şube müdürleri” zulümleri. Şirket yönetim kurulu başkan ve üyelerinin bazılarının açık faşizan rüzgarları!

Ama ne gariptir ki, bu açık gerçekler karşısında Başkan Tugay’ın dili........

© Haber Ege