Dünya bireyselleşiyor. İnsanlar artık yalnızca tüketici, çalışan ya da “kaynak” olmak istemiyor; anlam arıyor, kendini ifade etmek istiyor, yaptığı işte iz bırakmak istiyor. Ne var ki tam da bu bireyselleşme çağında, işler “kurumsallık” adı altında giderek ruhsuz bir düzene terk ediliyor.
Kurumsallaşma, ilk ortaya çıktığında bir ihtiyaçtı. Keyfiliği azaltmak, kaliteyi korumak, sürdürülebilirliği sağlamak için kurallar gerekiyordu. Ancak bugün geldiğimiz noktada bu kurallar, amacı aşan birer dogmaya dönüşmüş durumda. Her şey prosedür, her adım şablon, her karar onay zincirine bağlı. Sonuçta ortaya çıkan şey düzen değil; düşünmeyen, sorgulamayan, sadece uygulayan bir sistem.
Bu tablo, Max Weber’in meşhur “Demir Kafes” metaforunu hatırlatıyor. Weber’e göre modern toplum, rasyonellik ve verimlilik adına kurduğu bürokratik yapılarla insanı özgürleştirmek yerine........

© Haber Ege