Bizim kadim geleneklerimizde bir mahallede, bir ocakta cenaze varsa o evde ateş yanmaz, kazan kaynamazdı.

​Çünkü acı taze, keder derindi; cenaze sahibinin bir de aş derdine düşmemesi için konu komşu, akraba el birliğiyle evinde ne pişerse tepsi tepsi taziye evine taşır, acılı ailenin önüne bir lokma koyardı. Maksat ne ziyafet çekmekti ne de sofra donatmak...

​Yalnızca "Acınız acımızdır, yalnız değilsiniz" diyebilmek, yas tutan insanın sırtındaki yükü bir nebze olsun hafifletmekti.

​Gelgelelim, bu asil ve naif dayanışma kültürü zaman içinde sessiz sedasız büyük bir erozyona uğradı.

​Bugün taziye evleri, ne yazık ki acının paylaşıldığı bir teselli sığınağı olmaktan çıkıp yüzlerce kişilik ikramların yarıştığı,........

© Günışığı Gazetesi