Bu hafta üniversite kampüsleri rengârenkti.

Baharın son günlerinde en güzel kıyafetler giyilmiş, özenle seçilmiş mezuniyet çiçekleri ellerde yerini almıştı.

Gençlerin o tatlı telaşını, gözlerindeki o tarifsiz heyecanı ve haklı mutluluğu okumak hiç de zor değildi.

Ailelerin gururlu bakışları arasında her kep fırlatılışında, gökyüzüne aslında binlerce umut ve hayal saçıldı.

Kampüslerdeki bu coşku, dışarıdan bakıldığında ülkenin geleceğine dair insana bir ferahlık veriyordu.

​Ama yalan yok; ben o kalabalığa bakarken onlar kadar mutlu, onlar kadar iyimser olamadım.

İçimde bir yerlerde derin bir sızı ve endişe hissettim.

​Neden mi? Çünkü o cüppelerin, o neşeli şarkıların arkasında, yıllardır kanayan toplumsal bir yaranın acı ayak seslerini duydum.

Bana göre bu hafta,........

© Günışığı Gazetesi