​Bir şeyler içmek için bir yerlerde oturduğum zaman, servis yapan arkadaşın "Ne istersiniz?" sorusuna, "Maden suyuna limon sıkabilirseniz sevinirim," dediğimde, "Churchill mi istersiniz hanımefendi?" sorusuyla karşılaşıyorum.

​Buna cevaben, "Hayır, maden suyuna limon sıkın getirin," diyerek koyuyorum tepkimi. Çünkü mesele alt tarafı bir içecek ya da yemek ismi değil; mesele, kendi toprağının değerine yabancılaşmak, yabancılaştırılmak.

​Benim kuzenlerim yok mesela; teyze çocuklarım, dayı çocuklarım, amca çocuklarım var... Her kelimenin kökeninde, her ifadenin altında bir aile bağı, bir sıcaklık, bir kültür yatıyor.​Biz bu sıcak kelimeleri unuttukça, yabancı dillerin özentili rüzgârına kapıldıkça insan ilişkilerimizden uzaklaşıyor, modernleştiğimizi sanıyoruz.

​Oysa asıl modernlik, kendi köklerinin üstüne sağlam basarak dünyaya bakabilmektir. Entel olacağım diye özünden uzaklaşan insanlar da bana çok itici geliyor mesela.

​Tavuk yerine "chicken" deyince o tavuk farklı bir değer mi kazanıyor? Yemek listesine yabancı kelimeler yazınca o derme çatma dükkân dünya mutfağı mı oluyor? Yeni bir mekân açılıyor, isminin önünde "La..." bilmem ne... Bu "La" olunca........

© Günışığı Gazetesi