​Empati, insanın kendi dünyasından çıkıp bir başkasının yüreğine misafir olabilmesiyle başlar. Oysa içinde yaşadığımız toplum, bizleri anlamaktan çok etiketlemeye, dinlemekten ziyade hemen konuşmaya iter.

Bir insanın hayatındaki fırtınaları bilmeden dışarıdan taş atmak her zaman en kolay yoldur; çünkü yargılamak saniyeler sürer, anlamak ise ömürlük bir emek ister.

​Toplum olarak başkalarının zaaflarını masaya yatırdığımız sohbetler, ne yazık ki bağlarımızı güçlendirmez, aksine onuru ve mahremiyeti zedeler. "Bana dokunmayan yılan bin yaşasın" düşüncesi vicdanları kuruturken, başkalarının acısına sessiz kalmak o adaletsizliğin sessiz bir ortağı olmaktır. Gerçek vicdan, aynayı önce kendine çevirebilmekle ve "Acaba ben onun yerinde olsaydım ne yapardım?" diyebilmekle başlar. Hangimiz bunu başarabiliyoruz ki?

​İnsanın kendi iç dünyasındaki bu çelişkiyi en........

© Günışığı Gazetesi