Ne kadarda çabuk geçiyor günler. Sanırım insanın tutamadığı, durduramadığı ve geri çağıramadığı tek misafir zaman. Sessizce gelir iz bırakır ve ardına bakmadan gider. Bazen eski bir fotoğrafın sararmış köşesinde fark ederiz geçip giden zamanı bazen de mezarlık ziyaretlerinde. İnsan en çok da akıp giden zamanın ardından bakarken büyüyor ve olgunlaşıyor galiba.

Eskiden geçmek bilmeyen saatler, uzun gelen günler ve bitmeyen haftalar vardı.  Annelerin kulağı kapıda ev sakinlerinin akşam eve gelmelerini beklerlerdi kutsal bir nöbet tutar gibi aşk ile şevk ile. Bir dostun kapıyı çalmasıyla güzelleşen akşamlara paha biçilemezdi. Şimdi ise saatler hızlı, insanlar telaşlı, duygular yorgun ve hep geçmişe bir özlem var çoğunlukla.........

© Günışığı Gazetesi