İnsan bazen çok sever. Ömrünün yetmeyeceği kadar sever, sevdiğinin yanında zaman dursun ister. Bir sözü, bir insanı, bir hatırayı, bir şehri bazen ayrı tutar diğerlerinden insanoğlu.

Bazı şeylerin hiç bitmemesini isteriz. “Sonsuza dek” deriz; çünkü kalbimiz, vedaları kabul etmek istemez.

Oysa dünyada sonsuza dek süren ne var ki? Güneş doğar gün başlar sonra akşam olur. Bahar gelir, yaz geçer sonra hazan ve zemheri.  Çiçek açar ve zamanı geldiğinde solar. İnsan doğar, büyür, yaşlanır ve bir gün bu dünyadan sessizce ayrılır.

Bazı insanlar vardır; hayatımızdan geçerler ama hayatımızdan çıkmazlar. Bir cümleleri yıllarca aklımızda kalır. Bir bakışları, bir tebessümleri, bir iyilikleri zamanın içinden süzülüp gelir ve yeniden yüreğimize dokunur.

“Sonra söylerim” dediğimiz güzel sözleri bugün söylemeliyiz. Seviyorsak belli etmeliyiz. Affedeceksek beklememeliyiz. Sanki hep vaktimiz varmış gibi düşünmek bazı şeylere geç kalmak demek. Sonsuza dek yaşayamayacağımıza göre........

© Günışığı Gazetesi