İnsan kendini ait hissedecek bir yer aradığı zamanlarda aklının ve kalbinin bütün yolları kendisini en rahat hissettiği yere çıkar. O huzur veren yerde mutluluğa sebep olan kim var ise dualar ona edilir. Ve varlığına şükür edilir huzur veren kişilere.

     “Gözlerin bir ülke gibi uzak diyarlarda ben ise pasaportsuz, izinsiz ve kimliksiz fakat sonsuz bir özlemle sınırında bekleyen bir yolcu gibiyim” diyesi gelir insanın huzur veren o kişiye. İnsan her daim huzura muhtaç olduğundan huzur veren kim var ise ne var ise gönlünde ayrıdır yeri.

      Zaman ile anlıyor insan sürgün olduğu yerin aslında yuvası olduğunu. Sevdalılar bazen farkında bile değilken birbirlerinin bakışlarının gölgesinde yılları geçirirler. İnsan bazen en derin bağı, hiç yaşanmamış bir hikâyede kurabiliyor. Hatta insan........

© Günışığı Gazetesi