İnsanın en sessiz sedasız ama aynı zamanda en kalabalık yeri sanırım gönlüdür. Hassas bir terazi gibidir gönül. Hepimizin zaman zaman baş başa kaldığı sırdaşımızdır. Bazen bir bakışla sevinir, bazen tek bir sözle kırılır deli gönül. 

    Akıl unutur ama gönül kolay kolay unutmaz. Çünkü gönül sevginin, özlemin, merhametin ve sadakatin evidir. Uslanmayan bir çocuk gibidir gönül.

     Kimi zaman yağmurlu bir havada bir türkü eşliğinde cam kenarında saklanarak dinlenir yorgun gönül. İnsan en çok gönlü yorulunca sessizleşir. Dışarıdan güçlü görünen nice insanın içinde kimseye göstermediği yorgun, kırık ve dökük bir gönül vardır.

     Yorgunluk bedene mahsus değildir. İnsanın hevesi, umudu sabrı ve gönlüde yorulur. İnsan gecenin solgun vaktinde kendisi ile bir başına kaldığında gönlü daha bir yorulur.

    Gönül gariptir ama mücadelecidir. Ne kadar kırılırsa kırılsın, bir umut arar hep. En çaresiz zamanlarda bile bir güzel sözle yeniden yeşerir gönlün........

© Günışığı Gazetesi