İnsanı ayakta tutan şey, büyük başarılar ya da kalabalıklar değil de bir yerlerde her daim onu düşünen bir kalbin varlığıdır. Bu durum bazen bir duanın içinde bazen bir mesaj da bazen de hiç dile gelmese de içten içe hissedilen bir bağ da vuku bulur. İşte insanı asıl ayakta tutan ve güçlü kılan da budur.

İnsanın düşünülmek; hatırlanmak, önemsenmek ve değer görmek isteği sanırım içgüdüsel bir ihtiyaç. Bu gereksinim hiçbir teknolojinin ve sanal alemin gideremeyeceği kadar insani ve doğal bir ihtiyaçtır.

Birinin seni düşünmesi süslü cümlelerle abartılı tavırlarla olmaz.

“Yolda dikkat et” diyen bir ses, 

“Yemeğini yedin mi?” diye soran bir mesaj 

“İyi misin?” diye gelen bir arama ya da ansızın gelen bir hatırlama. 

Küçük gibi görünen bu ince ayrıntılar kimi zaman insan ruhunun en derin yaralarına merhem kimi zamanda kalbinin yalnızlığına yoldaş olur. Çünkü insan, varlığının bir başkası tarafından fark edildiğini hissettiğinde........

© Günışığı Gazetesi