Sanırım bu haftaki köşe yazımızın başlığı olan bu cümle kimine göre bir inanç, kimine göre bir teselli, kimine göreyse sadece söylenmiş bir söz olabilir. Ama bu topraklarda yaşayan milyonlar için bu ifade, tarihin içinden süzülüp gelen derin bir hakikatin fısıltısı gibi kabul edilebilir çoğu zaman.

Bu ülkenin ne zorluklarla kurulduğu hepimizin malumu. Üzerinde yürüdüğümüz her karış toprak ya bir annenin gözyaşıyla ya da bir gencin son nefesiyle yoğruldu. Nice savaşlar gördü bu topraklar; nice imparatorluklar gelip geçti. Haritalar değişti, sınırlar silindi, devletler tarihin tozlu sayfalarına karıştı. Ama Anadolu hep ayakta kaldı. Tesadüf mü? Yoksa kader mi?

Gerçekçi olmak gerekirse bir ülke sadece dualar ile ayakta duramaz. Kaldı ki TÜRKİYE bir ülke değil vatandır. Vatanın içerideki hainlere karşı ve dışarıdaki düşmanlara karşı korunabilmesi ve güçlenerek gelişebilmesi için akıl, emek, birlik, fedakârlık, sorumluluk ve en önemlisi çalışmak gerektiği unutulmaması gereken önemli bir konudur. Göz ardı edemeyeceğimiz gerçek şu ki bu millet ne zaman çalışmış ne zaman birlik olmuş ne zaman aklını ve vicdanını birlikte kullanmışsa o zaman güçlenmiştir. Allah’ın koruması, çoğu zaman kulun gayretiyle birlikte tecelli etmiştir.

Ama yine de insanın aklına getiremeden........

© Günışığı Gazetesi