Fatma öğretmen… Bir sınıfın kapısını her sabah umutla açan, çocukların gözlerine bakıp “bir şey olacaksın” diyebilen bir kadındı.

Bir öğretmendi. Ama sadece ders anlatan biri değildi.

Belki bir çocuğun evde duymadığı “aferin”di. Belki bir başkasının hayatında ilk kez gördüğü şefkatti. Belki de karanlık bir zihne yakılmış küçük bir ışıktı.

Ve o ışık… bile isteye söndürüldü.

Ama asıl mesele şu: O ışık, bir anda sönmedi.

Fatma öğretmen konuşmuştu. Uyarmıştı. “Can güvenliğimiz yok” demişti.

Yani bu bir cinayet değil sadece… Bu, göz göre göre gelen bir sondu.

Bir Öğretmenin Sessiz Çığlığı

Düşünün… Bir öğretmen, görev yaptığı yerde kendini güvende hissetmiyor.

Bu cümle bile tek başına bir ülkenin eğitim sistemini sorgulatmaya yeter.

Toplantılar yaptık. Dosyalar hazırladık. Başımızı salladık.

Çünkü bizde bir alışkanlık........

© Günışığı Gazetesi