Pek çoğumuzun hayatında ortak bir yara vardır: Bir insana değer vermek, onun için fedakârlık yapmak ve buna rağmen karşılığında beklediğimiz saygıyı görememek...

Bazen karşımızdaki kişi bize kaba davransa bile sevgimizden ve saygımızdan dolayı yaptıklarını görmezden geliriz. Kırılmayalım, kırmayalım diye susarız. "Belki değişir", "Belki düzelir" diye düşünürüz. Oysa çoğu zaman bu sessizlik, karşı tarafın yanlış davranışlarını cesaretlendirmekten başka bir işe yaramaz.

Ne yazık ki bazı insanlar samimiyetimizi zayıflık olarak görür. Başkalarının yanında bizi kırmaktan çekinmezler. Çünkü bilirler ki biz yine affedeceğiz, yine anlayış göstereceğiz. "Nasıl olsa gönlünü alırım", "Nasıl olsa bana kızmaz" düşüncesiyle hareket ederler.

Oysa gerçekten seven ve değer veren insan bunu yapmaz. Sevgi, karşısındakini incitmemeyi düşünmektir. Değer vermek, davranışlarının onda nasıl bir iz bırakacağını hesaba katmaktır.

Bu yüzden duymaktan en hoşlanmadığım cümlelerden biri şudur:

"Düşünemedim..." "Aklıma gelmedi..." "Öyle olacağını tahmin edemedim..."

Aslında mesele tam da burada başlıyor. Çünkü gerçekten değer veren........

© Günışığı Gazetesi