Gezdim Halep ile Şam'ı, eyledim ilmi talep; “Meğer ilim bir hiçmiş, illâ edep, illâ edep. Girdim ilim meclisine, eyledim kıldım talep; Dediler ilim geride, illâ edep, illâ edep.” – Yunus Emre

Son günlerde ülkemizde yaşanan şiddet olayları, bir öğretmen olarak içimde derin bir üzüntüye sebep oluyor. Okul dediğimiz yer; güvenin, bilginin ve karakterin inşa edildiği bir yuvadır. Oysa son yaşananlar, hepimizi aynı sorun hakkında yeniden düşünmeye zorluyor: Biz nerede eksik kaldık? Neyi yanlış yaptık da bu yaşananlar meydana geldi?

Dünyada hemen hiçbir sosyal sorun tek bir nedenle açıklanamaz. Bu nedenle bu soruya verilecek cevap, yalnızca eğitim sisteminde aranarak çözülemez. Çünkü eğitim, okulda başlamaz. Eğitim; evde, ailede, çocuğun ilk “iyi-kötü” ayrımını yaptığı yerde başlar. Edep, adap ve terbiye dediğimiz kavramlar; çocuğun hayatının temelini oluşturur. Ve bu temel ne kadar sağlam olursa, üzerine inşa edilen yapı da o kadar güçlü olur.

Yaşı olgunlaşmış olan hemen herkes eskiden bahsederken hep övgüyle bahseder ancak istesek de istemesek de kabullenmemiz gereken bir şey var: Artık çağ değişti.

Bizler sokakta büyüdük. Çoğumuz terbiyemizi ya aynı evde kalan ya da hemen yanı başımızdaki dede, nine veya amca, dayı, hala, teyze gibi büyüklerimizden aldık. Hatta mahallelerin bile abisi olur bu abiler gerektiğinde ve bir yanlışlarını gördüğünde çocukları ve gençleri uyarırlardı.

Şimdilerdeyse çocuklarımız sadece sokakta büyümüyor, sokaklarda geçirdikleri zamandan daha fazla dijital dünyada da büyüyor. Sosyal medya, film, video platformları ve internette aklınıza gelebilecek her türlü kötü örnekle çok erken yaşta karşılaşabiliyor; bu mecralar kontrol edilmediğinde küfür, şiddet ve müstehcenlik gibi içeriklerle çocukları karşı karşıya bırakabiliyor. Bu nedenle ailelerin rolü eskiye oranla daha kritik hâle gelmiş durumda.

Peki aileler ne yapabilir ve........

© Günışığı Gazetesi