Bir çocuğa geçmişini anlatmak, ona yalnızca eskiden yaşanmış olayları, tarihi öğretmek; ezberletmek değildir.

Ona bugün kullandığı kelimelerin, dinlediği hikâyelerin, yaşattığı geleneklerin ve değer verdiği davranışların nereden geldiğini de göstermektir. Yani onu kökleriyle buluşturmaktır. Çünkü insan, içinde büyüdüğü kültürü tanıdıkça kendisini daha iyi tanır. Türk mitolojisi bu bakımdan üzerinde durmamız gereken önemli bir kültürel mirastır. Ne var ki mitoloji denildiğinde aklımıza çoğu zaman Yunan tanrıları, Herkül, Zeus ya da İskandinav mitolojisinin kahramanları gelir. Çocuklarımız bu karakterleri filmlerden, çizgi romanlardan ve dijital oyunlardan tanır. Bugün Hollywood’un milyarlarca dolarlık yapımlara dönüştürdüğü Marvel filmlerine baktığımızda, karşımıza yalnızca birer süper kahraman hikâyesi çıkmaz. Thor, Loki ve diğer karakterler aracılığıyla İskandinav mitolojisinin izleri modern dünyanın anlatılarına taşınır. Antik Yunan mitolojisinden beslenen sayısız film de aynı kültürel mirası yeni kuşaklarla buluşturur. Peki, bu hikâyeler neden yüzyıllar sonra bile ilgi görmeye devam ediyor? Çünkü mitoloji, insanın değişmeyen sorularına seslenir: İyilikle kötülük arasındaki mücadele, güç ve sorumluluk, ölüm ve ölümsüzlük, ihanet ve sadakat, insanın kendi sınırlarını aşma arzusu… Çağ değişir, teknoloji gelişir ama insanın merakı, korkuları ve umutları bütünüyle değişmez. Mitolojik kahramanlar da bu duyguları görünür kılar. Hollywood’un başarısı, yalnızca bu hikâyeleri büyük bütçelerle anlatmasında değil, onları çağın diliyle yeniden yorumlayıp dünya çapında dolaşıma sokmasındadır. Asıl üzerinde düşünmemiz gereken de budur: Başkalarının mitolojik mirası milyarlarca dolarlık filmlere, kitaplara ve oyunlara dönüşürken bizim Dede Korkut’umuz, Oğuz Kağan’ımız, Basat’ımız ve nice anlatımız neden aynı ölçüde geniş kitlelere ulaşamıyor? Oysa bizim de insanlığın ortak meselelerine seslenen, cesaret, fedakârlık, doğa ve insan ilişkisi üzerine düşündüren zengin bir anlatı dünyamız var.........

© Günışığı Gazetesi