“Küçük bir kurbağaya merhametle bakmayı öğrenemeyen çocukların büyüdüğü bir dünya, Gazze’de on binlerce çocuğun çığlığıyla yankılanır. Çünkü zamanında kalbe yapılmayan merhamet aşısı, yarınlarda vicdan felcine dönüşebilir.”

Yıllar önce, yeğenim henüz üç yaşlarındayken birlikte sokakta yürüyorduk. Önümüze küçük bir kurbağa çıktı. Merakla bana dönüp, “Bu nedir?” diye sordu.

“Allah’ın yarattığı canlılardan biri olan kurbağadır. Suda ve sulak yerlerde yaşar. Onlara sevgiyle ve merhametle yaklaşmalıyız,” dedim. Yeğenim kurbağanın yanına çömelerek önce ona, sonra bana baktı ve masum bir ifadeyle sordu: “Dayı, ben onu seversem o da beni sever mi?”

İçim ısınmıştı. “Tabii ki sever. Çünkü sevgi, yankısı en erken duyulan sesleniştir,” diye karşılık verdim ve yolumuza devam ettik.

Küçücük bir çocuğun bu masum sorusu, aslında insanlığın unuttuğu büyük bir hakikati hatırlatıyordu: Merhamet, insanın dünyayla kurduğu ilişkinin temelidir. Çocuklar, daha ilk yaşlarından itibaren canlılara sevgiyle yaklaşmayı öğrenirse hayata da vicdanın penceresinden bakmayı........

© Günışığı Gazetesi