Bir düşünün. 

Yolda yürürken, kahvede otururken veya herhangi bir zamanda ve mekanda biriyle karşılaşırken karşılaştığınız kişinin size nasıl hitap etmesini isterdiniz?

Memo, ibo, fato, zeyno olarak mı yoksa memet bey, zeynep hanım olarak mı?

Size bu ne halin yaşlanmışsın, çökmüşsün olarak mı hitap etmesini mi Yoksa gayet güzel görünüyorsun demesini mi?

Modeli markası ne olursa olsun aldığınız aracın hayırlı edilmesini mi, yoksa bu arabada alınır mı, bu külüstürü nereden buldun demelerini mi?

Toplumumuzda insanların birbirlerini onure etmeyi bıraktığı, sürekli olumsuz durumları ortaya çıkardığı , birbirlerine güzel sözler söylemeyi zul saydıkları bir süreci yaşamaktayız.

İşin ilginç yanı insanlara güzel söz söyleyip insanları onure etmenin yalakalık olarak görüldüğü bir süreci yaşamaktayız.

Çünkü insanlık kendi ezilmişliği ve eksikliğini bir başkasında aramakta ve bir başkasını küçülterek yükseleceği inancıyla kendi kendini aldatmaktadır.

Ben böyle biri olmayı hep red ettim.

Çocuğumun olduğu traşı hiç beğenmesem de babacığım harika olmuş dedim.

Aldığı elbiseden zerre hoşlanmasam da sağlıkla yırtasın, çok yakışmış dedim.

Toplum olarak birbirimizin zevklerine, isteklerine ve arzularına sırt çevirmemeli hoşgörüyle yaklaşmayı bilmeliyiz.

Yanlış durum ve tavırları da uygun bir dille anlatma yoluna gidebilmeliyiz.

Yapılan yanlışı yüzüne vurmadan bir düşün oğlum, kızım yaptığın doğrumu düşün ve karar ver  deyip kararı kendisine bırakmalıyız.

Bu durum kendisini onure edecek ve yaptığı hatadan vazgeçmesine neden olacaktır.

Sözün kısası insanları onure etmek davranışlarımız içinde en güzel olanıdır.

Bunun en güzel örneğini de peygamber efendimiz (SAV) önünden bir gayrimüslimin cenazesi geçtiğinde ayağa kalkmış  ve olüyü bile onure etmiştir.

Bu davranış hepimiz için güzel bir sünnet ve örnektir.

© Günışığı Gazetesi