Geçen hafta bir arkadaşımın kahvesinde otururken, gözüme takılan bir cümle vardı: “Herkes uyuyor, ben niye uyanığım?” dedi. Gülümsedim, ama içimden “İşte günah keçisinin doğuş anı” diye geçirdim. Çünkü toplum, uyanık olanı değil, uyuyanı ödüllendirir. Sessiz, ortalama, sorgusuz, törpülenmiş olanı…

Doğduğumuz andan itibaren bize öğretilen en temel kural, “sürüye uymak”tır. Ailemiz, okulumuz, işyerimiz, hatta sosyal çevremiz, hep aynı ezberi tekrarlar: “Fazla ses çıkarma, sivrilme, herkes gibi ol.” Peki ya doğuştan farklı bir tınıyla, eğilmez bir duruşla gelenler? Onların kaderi, sistemin en acımasız oyununa mahkûm olmaktır: Günah keçisi ilan edilmek.

Bu rol asla rastgele dağıtılmaz. Günah keçisi, grubun en kötüsü ya da en hatalısı olduğu için seçilmez; aksine, sürünün görmezden gelmek istediği gerçekleri aynaladığı için hedef tahtasına konur. Kendi sınırlarını çizebilen, “hayır”........

© Günışığı Gazetesi