İnsan ne zaman kendi sesiyle konuşmaya başlar?

Bu soru ilk bakışta basit görünür; çünkü hepimiz her an konuştuğumuzu, fikirler ürettiğimizi ve itiraz ettiğimizi sanırız. Savunduğumuz ya da karşı çıktığımız her cümlenin bize ait olduğundan neredeyse hiç şüphe etmeyiz. Oysa bazen ağzımızdan çıkan o kararlı sözler içimizden değil; yıllar önce bize öğretilmiş, ezberletilmiş bir yerden gelir:

“Bizde böyle yapılmaz”

“Fazla düşünme, hayat böyle”

“Susmak en iyisidir” ve cinsiyetimizden yaşımıza, kimliğimizden rollerimize kadar üzerimize dikilen daha nice hazır kalıplar...

Coğrafyanın, geleneğin ve mahallenin ürettiği bu ucu bucağı görünmeyen nakaratlar, zamanla hayatımızın görünmez anayasası hâline gelir.

Bu kalıplar, duyulup unutulan sıradan sözler değildir. Öyle ustaca içimize yerleşirler ki, zamanla onları başkalarının sesi olarak değil, kendi düşüncemiz sanmaya başlarız. Kendimize ait olmayan bir fikri, karakterimiz zannederiz.

Çünkü hiçbirimiz boş bir odada büyümedik. Ailenin, okulun, mahallenin ve........

© Günışığı Gazetesi