Sevgili ağabeyim Mehmet Şükrü Baş’ı kaybettik. Elâzığ basınının keskin kalemlerinden biriydi. Yazılarında bir ilkesi vardı. Doğruya doğru der, gördüğü bir aksaklığı açıkça dile getirirdi. Vefatı, yıllardır yazılarını okuyanları, şiirlerini dinleyenleri ve onu yakından tanıyan bizleri derinden üzdü.

Onu Günışığına davet ettiğim günleri hatırlıyorum. O zaman gazetede “Dostlar Sofrası” adını verdiğimiz, edebiyata ayırdığımız tam bir sayfamız vardı. Bir gün ağabeyime bu sayfada kısa yazılar yazmasını teklif ettim. Beni kırmadı, kabul etti. Bir süre sonra gazete yönetimi kendisine bir köşe verdi. Köşesinin adı “Hasbihal”di. Okuruyla konuşur gibi yazan Mehmet Şükrü ağabeye bu isim ne kadar da yakışıyordu. 

“Hasbihal”de Elâzığ’ın gündelik hayatına kulak verirdi. Bir öğretmen, şehirde öğretmenevi bulunmadığını yazıp konuyu yeniden gündeme getirmesini istediğinde, okurunun bu isteğine köşesinde yer açtı. Bir başka yazısında Elâzığ ağzıyla anlatılan bir fıkradan yola........

© Günışığı Gazetesi