Diyarbakır’ın peyzaj çalışmalarını, kendimi bildim bileli takdir etmişimdir.

Şehrin bazı noktalarında yapılan düzenlemeler gerçekten göz alıcı. Yeşil alanlar, çiçeklendirmeler, ağaçlandırmalar ve bakımlı refüjler, kente estetik bir değer katıyor. Üstelik işin güzel taraflarından biri de şu, yapılan peyzajın bakımının da zamanında ve gerektiği şekilde yapıldığını görüyoruz.

Bunda elbette emeği geçenleri takdir etmek gerekir.

Fakat insanın aklına bir soru da takılıyor. Güzel de, bu kadar geniş mi olmak zorundaydı?

Yaya ve aynı zamanda araç kullanan biri olarak, Diyarbakır’ın bazı caddelerinde bu soruyu kendime defalarca sordum.

Çünkü bazı refüjler var ki neredeyse caddeden daha geniş.

Bazı kavşaklarda ise refüjlerin kapladığı alan öylesine büyük ki, araçların hareket alanı ciddi biçimde daralıyor. Özellikle yoğun saatlerde, birkaç metrelik bir alanın bile ne kadar kıymetli olduğunu hepimiz yaşayarak görüyoruz.

Döner kavşaklara geliyorsunuz…

Refüj başlıyor. Dönüyorsunuz, bitmiyor. Biraz daha dönüyorsunuz, yine refüj.

Sonunda insanın aklına ister istemez şu geliyor;

Burada gerçekten bu kadar alana ihtiyaç var mıydı?

Bir de trafik ışıkları meselesi var.

Bazı noktalarda tek bir ışık süresinde kavşağı geçebilmek neredeyse marifet haline geliyor. Araç sayısı artmış, şehir büyümüş, trafik yoğunlaşmış ancak yolun önemli bir bölümünü işgal eden geniş refüjler ve kavşak geometrileri günümüze cevap verecek nitelikte görmüyorum ben.

Burada elbette bugünün sorununu, yıllar önce yapılan bir projeye bütünüyle yüklemek doğru değil.

O projeler yapılırken şehrin o günkü nüfusu, araç sayısı ve trafik........

© Güneydoğu Ekspres