Yirmi iki Arap devleti, büyük ordular, büyük bayraklar, büyük petrol sahaları…Ama milyonlarca Kürt, hâlâ dört parçaya bölünmüş bir halk olarak kendi dilini, kimliğini, varlığını koruma savaşı veriyor. Belki de Kürtlerin en büyük yalnızlığı burada başlıyor.

Çünkü onlar sadece devletsiz bırakılmadılar; çoğu zaman “geçici”, “kullanışlı”, “kapı kulu” bir topluluk gibi görüldüler. Birileri için sınır bekçisi, birileri için savaşçı, birileri için pazarlık masasında harcanacak bir kart…Ve ne zaman kendi kaderlerini ellerine almak isteseler, aynı cümleyle karşılaştılar: “Zamanı değil.” Oysa Kürtlerin zamanı yüz yıldır hiç gelmedi Bugün Trump’ın sözleri etrafında dönen tartışma da aslında yeni değil. Bir ay içinde değişen açıklamalar, verilen sözler, sonra geri çekilen destekler…Kürtler için bunlar şaşırtıcı değil artık; çünkü tarih boyunca büyük devletlerin dili hep böyle oldu. Önce umut verdiler, sonra yalnız bıraktılar. 1991’de Saddam’a karşı ayağa kalkın dediler, sonra sınırlar kapandı. Kobani’de IŞİD’e karşı insanlık adına savaştılar, sonra “çekiliyoruz” dediler.Referandumda sandığa gittiler, dünya demokrasi nutukları attı ama tanklar yürüdüğünde herkes........

© Güneydoğu Ekspres