Kabulünüz ricasıyla…

Geçiyorum yazıma.

Gürültülü tartışmaların, keskin başlıkların ve bitmeyen gündemlerin arasında çoğu zaman gözden kaçırdığımız bir şey var: Hayat, bütün bu karmaşanın içinde sessiz sedasız değişmeye devam ediyor.

Örneğin; sabah yürüyüşe çıkanların sayısı artıyor. Sanıyorum fark ediyorsunuz havalar soğuk olmasına rağmen parklarda banklar daha erken doluyor. İnsanlar kulaklıklarını takıp aceleyle geçip gitmek yerine bazen durup gökyüzüne bakıyor. Toplum sadece yüksek sesle konuşarak dönüşmez; bazen en büyük değişimler fısıltıyla olur.

Teknolojiyle ilişkimiz de böyle. Artık herkesin cebinde bir dünya var ama buna rağmen “yavaşlama” kelimesi hiç olmadığı kadar moda. Artık defterine not alan gençler, hafta sonu telefondan uzak durmaya çalışan aileler… Hız çağında frene basma ihtiyacı duyuyoruz.

Bilmem belki de bu, son yılların yorgunluğunun doğal sonucu. Sürekli bir şeylere yetişmeye çalışmak, gündemi kaçırma korkusu, ekrana düşen her bildirimi ciddiye almak insanı içten içe tüketiyor. Şimdi ise daha çok insan “Bugün gerçekten neye ihtiyacım var?” diye sormaya........

© Güneydoğu Ekspres