Çaylar geldi, telefonlar çıkarıldı. Herkes konuşuyordu ama kimse kimseye bakmıyordu.

Cümleler havada kalıyor, gözler ekranlara düşüyordu.Bir an başını kaldıran biri oldu, ‘Ben sana bir şey anlatıyordum’ dedi.Karşısındaki, yarım bir tebessümle ‘Dinliyorum’ diye cevap verdi.

Bugün en büyük yalnızlık, kalabalıkların ortasında yaşanıyor.Ve insan artık en çok… Anlaşılmadığı yerde yoruluyor.

Sokaklar dolu, kahvehaneler dolu, evler dolu…

Eskiden birinin kapısını çalmak yeterdi.Şimdi aynı evin içinde kapılar kapalı, gönüller daha da kapalı.‘Bir çay içelim’ diye başlayan sohbetler vardı.Saatler sürerdi, kimse........

© Güneydoğu Ekspres