İlk an… Kadın, bunu ilk fark ettiğinde bir tartışmanın ortasında değildi. Sesler yükselmiyordu, kapılar çarpılmamıştı. Sadece oturuyordu. Karşısındaki konuşurken, kendi sesinin içinden çekildiğini hissetti. Sözcükler duyuluyor ama bir yere temas etmiyordu. Göğsünde hafif bir sıkışma vardı; nefesi kısalmıştı. O an, kendisiyle arasına görünmez bir mesafe girdiğini fark etti. Ne zamandır böyle olduğunu bilmiyordu.

Birine yaklaşırken, kendinden uzaklaşmak tuhaf bir hâldi. Sevgi sandığı şeyin içinde, kendi ritmini kaybetmişti. Başkasının hızına ayak uydururken, kendi adımlarını unutmuştu.

Kaybolan sesiydi…Günler geçtikçe bu hâl belirginleşti. Yan yana olduklarında, bedeni geriliyordu. Düşünmeden verdiği tepkiler çoğalmıştı. İçinden gelenle söylediği şeyler birbirini tutmuyordu. Bazen gülümsüyor, bazen susuyor, bazen de hiç hissetmediği duygularla cevap veriyordu. Sonra yalnız kaldığında, içi boşalmış gibi hissediyordu.

Bir akşam, aynaya baktığında yüzü tanıdıktı ama bakışları değildi. Orada duran beden ona........

© Güneydoğu Ekspres