Öncelikle Amedspor’u, bu şampiyonluk sürecinde ortaya koyduğu kararlılık, emek ve kolektif ruh için içtenlikle kutlamak gerekir. Bu başarı yalnızca bir puan tablosunun zirvesine yerleşmek değildir; sezon boyunca yaşanan baskının, deplasmanlarda hissedilen mesafenin, tribünlerde büyüyen sesin ve sahadaki direncin birikimidir.

Bu yüzden kazanılan şey sadece bir kupa değil; bir kentin hafızasında yer eden, sınırları aşan bir anlamdır. Sporun ötesi ve toplumsal hafıza Spor çoğu zaman skorlarla, istatistiklerle ve rekabetin sert yüzüyle tanımlanır. Oysa bu yalnızca görünen katmandır. Spor, insanın kendini ifade ettiği, bedenin bir dile dönüştüğü ve duyumsamanın ortak bir ritimde buluştuğu bir alandır. Aynı anda sevinen, aynı anda susan, aynı anda umutlanan insanların kurduğu görünmez bağ, sporun asıl yönünü oluşturur. Amedspor’un şampiyonluğu bu bağın somutlaştığı bir an olarak okunmalıdır. Çünkü burada mesele sadece iyi oyun ya da teknik başarı değildir. Bu süreç, kimi zaman önyargıyla karşılaşan, kimi zaman mesafeyle sınanan bir kimliğin sahada varlık göstermesidir. Bu yüzden her galibiyet yalnızca üç puan değil, aynı zamanda “buradayım” diyen bir ifadenin güçlenmesidir. Toplumsal hafıza yalnızca büyük olaylarla değil, bu tür anlarla da şekillenir. Bir takımın başarısı, bir kentin kendini yeniden hissetmesine, uzak coğrafyalardaki insanların aynı duyumsama etrafında birleşmesine vesile olabilir. Amedspor’un yarattığı etki tam olarak burada anlam kazanır: sahayı aşan bir temas. Sporun gölgesi ve dönüşüm ihtiyacı Ancak sporun bu etkisi, her zaman yapıcı bir yönde kullanılmaz. Spor, özünden koptuğunda bir kaçış alanına dönüşebilir. Tribünlerdeki coşku bazen gerçek bir birlikten çok, bastırılmış duyguların dışavurumu hâline gelir. İnsan, kendi içindeki eksiklikleri ve çözümsüzlükleri görmemek........

© Güneydoğu Ekspres