Συνήθως είναι ο Γιώργος Αθανασιάδης καθότι μετρά περισσότερες συμμετοχές. Άλλες φορές ήταν ο Σωκράτης Διούδης. Κι αυτό δουλειά είναι, αλλά αυτή η ιστορία έχει κατακτήσει ενοχλητική αφού η πλειοψηφία των φετινών 12 ισοπαλιών οφείλεται στις επιδόσεις των τερματοφυλάκων του. Παρεμπιπτόντως, είναι οι περισσότερες σε μια σεζόν από τη χρονιά «συρρίκνωσης» των συμμετεχόντων ομάδων (σ. σ. 14). Οι τερματοφύλακες κερδίζουν τον (άτυπο) τίτλο του MVP γιατί οι υπόλοιποι αγρόν αγοράζουν.

Περνούν απαρατήρητοι σε γεμάτα 90λεπτα και αναρωτιέσαι, αν υπάρχει αθλητικός εγωισμός. Ίσως αυτός να οδήγησε τον Χαμζά Μεντίλ στις ομολογουμένως σημαντικότατες δηλώσεις του μετά την ισοπαλία στις Σέρρες. Το «φόρτωμα» όλων των ευθυνών στους τρεις διαφορετικούς προπονητές «φορέθηκε» αρκετά, ώρα να αλλάξουμε φορεσιά. Κι αν αυτοί δεν έκαναν καλά τη δουλειά τους, ποιος την έκανε; Αυτοί που στελέχωσαν την ομάδα ή οι ποδοσφαιριστές που δεν ανταποκρίνονται στα στοιχειώδη.

Χθες, ο Πανσερραϊκός άξιζε να νικήσει το παιχνίδι και δεν τίθεται ζήτημα σύγκρισης της ποιότητας των δικών του ευκαιριών μ’ αυτές του Άρη. Εδώ η στατιστική αποτελεί την καλύτερο μέθοδο αλλοίωσης της αγωνιστικής αλήθειας. Δε νίκησε γιατί ο Γιώργος Αθανασιάδης έκανε ένα από τα καλύτερα φετινά παιχνίδια του. Ξεκινώντας από το διάβασμα των φάσεων και καταλήγοντας στα γρήγορα αντανακλαστικά του. Θαρρώ ότι οι καίριες επεμβάσεις του έφτασαν στις έξι. Τι άλλο να κάνει ένας τερματοφύλακας (;), μόνο… σπαθιά δεν κατάπιε.

Το θέμα είναι αλλού. Τι έκαναν οι υπόλοιποι, ναι, αυτοί που τον άφηναν συνεχώς εκτεθειμένο; Η φάση της αποβολής του Άλβαρο Τεχέρο ήταν – μακράν της δεύτερης – η πιο εκνευριστική του αγώνα. Εκτέλεση κόρνερ κι ενώ όλη η ομάδα ήταν στοιβαγμένη στο δεύτερο δοκάρι, ο Ντούντου έστειλε την μπάλα στο πρώτο. Και σα να μην έφτανε αυτό, βλέποντας ότι όλη η ομάδα παρέμεινε εκεί, παίρνοντας ξανά την μπάλα την έδωσε σε αντίπαλο για την κόντρα επίθεση. Ο δε Τεχέρο έκανε απλά αυτό που συνηθίζει. Αντέδρασε επιπόλαια. Τσαπατσούλης full back, σε κάνει να αναπολείς τις μέρες του (έστω και τραυματία) Ούγκο Μάγιο.

Κι όλη η κουβέντα επικεντρώνεται στο γκολ. Ορθώς αλλά υπάρχουν και πράγματα στοιχειώδους ποδοσφαιρικής εξυπνάδας τα οποία δεν γίνεται να περνούν «μπάι». Στο θέμα του σκοραρίσματος, η στατιστική είναι αποστομωτική. Αυτή η ομάδα έχει βάλει όλα κι όλα τρία στα τελευταία έξι παιχνίδια. Πώς να κερδίσεις παιχνίδι; Μόνο με αυτογκόλ σαν αυτό που είχε μπει στην Τρίπολη στη μία από τις δύο νίκες του Άρη στους τελευταίους έντεκα αγώνες!

Πριν τον αγώνα στις Σέρρες, ο Λορέν Μορόν σκόραρε ανά 403 αγωνιστικά λεπτά. Αυτά αυξήθηκαν αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Ο Ισπανός δεν μέτρησε ούτε μια τελική προσπάθεια. Δεν απέχει μόνο από το γκολ αλλά ακόμη και από το σημείο εκτέλεσης. Από ντελικάτος φορ, φέτος αλληλοτραβιέται με τους αντίπαλους στόπερ γιατί οι κινήσεις του στον χώρο περιορίστηκαν άρδην. Ο Μιγκέλ Αλφαρέλα «έγραψε» ένα φαλτσαριστό σουτ και τίποτε άλλο. Ή μάλλον, αρκετές λανθασμένες πάσες. Ο Κάρλες Πέρεθ, ολοφάνερα, έχει χάσει την εμπιστοσύνη όλων. Ο Κριστιάν Κουαμέ είναι αρκετά πίσω και ο Τάσος Δώνης μόλις που άρχισε να ιδρώνει τη φανέλα.

Ο απολογισμός των 20 γκολ είναι ο χειρότερος της τελευταίας οκταετίας. Είναι συνέπεια της δράσης των επιθετικών παράλληλα της έλλειψης συνεργασιών αλλά και της ποιότητας των ευκαιριών. Στις Σέρρες, μόνο αυτή του Μάρτιν Χόνγκλα έγινε εντός περιοχής. Αλφαρέλα, Ντούντου και Ράτσιτς σούταραν από το ύψος αυτής στο καλό πρώτο ημίχρονο του Άρη και ο Γιάννης Γιαννιώτας αρκετά εκτός περιοχής, γιατί στο δεύτερο ήταν κυρίαρχη η εμφάνιση του Πανσερραϊκού.

Κι έτσι συνεχίστηκε το μαρτύριο της «επόμενης βδομάδας», όπως λέμε κάθε προηγούμενη αλλά νίκη δεν έρχεται. Και σε τελική ανάλυση, άντε και «κλειδώνει» η θέση στα Playoff 5-8. Η «δια του δύο» βαθμολογική διαφορά από τον 5ο Λεβαδειακό δεν είναι μικρή, ειδικά για μια ομάδα η οποία εμφανίζει σαφέστατο πρόβλημα στο γκολ και κατ’ επέκταση στην εξασφάλιση νικών. Είναι διαφορετικό να αξίζεις και απλό συγκυρία να μη νικάς από το να έρχεται μια ισοπαλία με ανακούφιση (λόγω αγωνιστικής εικόνας), όπως έγινε χθες...

© gazzetta